மதங்கள் கடந்த ஆன்மிகம் சாத்தியமா


மனித இனமானது தனது இத்தனை ஆண்டு கால வரலாற்றில் ஒரு போதும் சும்மா இருந்திருக்கவில்லை. அவர்கள் எதையாவது தேடிக் கொண்டே இருக்கின்றார்கள். தமக்கு தெரியாத பற்பல விடயங்கள் இருப்பதை அவர்கள் நன்கு உணர்ந்திருக்கின்றார்கள். அவர்களின் தேடல் அளப்பரியது. ஒவ்வொரு தனி மனிதனும் தனது தேடலை வெவ்வேறு பரிமாணங்களில் தேடினான், தேடிக் கொண்டிருக்கின்றான். ஒரு சிலர் அதனை பரம் பொருள் என்று அழைக்கின்றார்கள், ஒரு சிலரோ அதனை மெய்ப் பொருள் என்று அழைக்கின்றார்கள். அந்த தேடலை மனிதர்களோ, சந்தர்பங்களோ ஒரு போதும் மாற்றிவிட முடியாது. நீ இதனைத் தேடாதே, நீ தேடும் பொருள் இது தான் என பல சமயங்களில் நம் மீது திணிக்கப்பட்ட போதும், மறைமுகமாக நமது தேடல்கள் நினைவிலும், கனவிலும் தொடரவே செய்கின்றன. 

அவனது தேடல்கள் தடைபெறும் போதும், அவன் நிராசைப் பெற்றவனாக மதியை மயக்கிக் கொள்ள முயல்கின்றான். அம் மயக்கம் அவன் தோற்று விட்டான் என்பதை மறக்கச் செய்யும் மருந்தாக கருதுகின்றான். மயக்கங்கள் தரக் கூடியவை மனிதருக்கு மனிதர் வேறுபடுகின்றன ஒரு சிலருக்கு அது ஆன்மிகமாக இருக்கலாம், மதுவாக இருக்கலாம், மாதுவாக இருக்கலாம், எதாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.

மனிதர்கள் எப்போதும் வேண்டும் மற்றுமொரு விடயம் இன்பம். தேடல்கள் என்பதே மனிதனின் இன்பத்தின் ஓரங்கமே ஆகும். ஆம் இன்பம் என்பது தேடல்கள் என்னும் தேரில் ஏறிவரும் பாகன் போன்றவனே. சில சமயம் தேடல்கள் தடைப்படும் போது வெறும் இன்பம் அத் தேரில் இருந்து இறங்கிவிடும். 

உலகில் இருப்பவர்களுக்கு இன்பம் என்பது இன்றியமையாத ஒன்றாகும். தினமும் எதாவது ஒரு சில விடயங்களில், ஒரு சில நொடிப் பொழுதாவது இன்பத்தை பெற்றுவிட வேண்டும் எனக் கருதுகின்றார்கள். அதற்காக ஏனைய மணித்துளிகளில் துன்பத்தை முதுகில் சுமக்கத் தயாராகவே இருக்கின்றார்கள். பெரும்பாலான மக்கள் இன்பத்தை ஆன்மிகத்திலோ, வெற்றி வாய்ப்புகளிலோ, குடும்ப உறவுகளிலோ தான் தேடுகின்றார்கள். 

ஆன்மிகம் என்பது இன்பத்தைத் தந்துவிடுமா எனக் கேட்டால் நிச்சயம் அதற்கான எவ்வித உத்தரவாதமும் இல்லவே இல்லை. ஆன்மிகத்தில் இருக்கும் பெரும்பாலானோர்கல் தாம் இன்பமாக இருப்பதாகக் காட்டிக் கொள்கின்றார்கள். ஆனால் உண்மையைச் சொல்லப் போனால் இன்பம் என்பது ஆன்மிகத்திலோ அல்லது குடும்ப உறவுகளிலோ, வெற்றி வாய்ப்புகளிலோ, செல்வச் செழிப்பிலோ கிடைப்பதே இல்லை. 

நமக்கு எல்லாம் சீராக இருக்கின்றது என வைத்துக் கொள்வோம், நல்ல உணவு, விலை உயர்ந்த உடைகள், அழகிய வீடு, வங்கிக் கணக்கில் நிறைவான பண இருப்பு, இரவில் நல்ல 8 மணிநேர உறக்கம், அழகான மனைவி, அன்பான பிள்ளைகள், அரவணைக்கும் உறவுகள் என எவ்வளவு இருந்தாலும் ஒரே ஒரு சிறு விடயம் கூட நம் நாளைக் கெடுத்துவிடும். யாராவது அறியாத ஒருவர் நாம் அலுவலகம் செல்லும் போது நம்மைப் பார்த்து மோசமாக திட்டி விட்டால் அந்த நாளே மோசமானதாகிவிடும். யாரோ ஒருவன் தானே என்று நம்மால் அதனை எளிதாக ஜீரணித்துக் கொள்ள முடிவதே இல்லை. 

ஆய்வாளர் செல்லி கேபிள், ஜோனாதன் ஹைத் என்பவர்கள் கூறுகின்றார்கள், மனிதனுக்கு நல்ல அனுபவங்கள் கெட்ட அனுபவங்களை விட மூன்று மடங்கு அதிகமாகவெ இருக்குமாம். ஆனால் நாம் கெட்ட அனுபவங்களுக்கே முக்கியத்துவம் கொடுத்துவிடுகின்றோம். ஏன் நல்ல அனுபவங்களை நம்மில் ஏற்றுக் கொண்டு நமது இன்பத்தை அதிகரிக்க செய்வதில்லை. காரணம் நமது மகிழ்ச்சியை விடவும் நமது துன்பியலில் தான் அதிகம் அக்கறைக் காட்டுகின்றோம். 

மனித சமுதாயத்தின் பெரும் சாபக் கேடே தமது உணர்ச்சிகளை அடக்க நினைப்பது. அந்த உணர்ச்சிகள் அடிக்கும் மேளத்துக்கே நாம் ஆட வேண்டி உள்ளது. உணர்ச்சிகளை நாம் அடக்க நினைக்கின்றோம், ஆனால் இறுதியில் அந்த உணர்ச்சிகள் நம்மை அடக்கி விடுகின்றன. நமது உணர்ச்சிகளில் துன்பம் தரும் உணர்ச்சிகளே இமலாய உயரத்துக்கு சுனாமி போல எழுந்துவிடுகின்றன, மாறாக இன்பம் தரும் உணர்ச்சிகள் ஒரு நொடிப் பொழுதில் கரைந்து விடுகின்றன, ஆர்ப்பரிக்காத சிறு கடலலைகள் போல. துன்பம், கோபம் தரும் தீய உணர்ச்சிகள் பொங்கிவிடுவதால் தான் இன்று உலகில் பல இடங்களில் போர்களும், அநியாயங்களும், பலாத்காரங்களும், வறுமைகளும், கொள்ளைகளும், சுரண்டல்களும் எனப் பற்பல விடயங்களும் மேலோங்கி நிற்கின்றன. 

தெரிந்துக் கொள்ளுங்கள் உணர்ச்சிகள் நிலையற்றவை, அவை நம் கால்களை வாறிவிடக் கூடியவை. அவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்போமானால் அவை நம்மை மாயையைகளில், தோல்விகளில், மன அழுத்தங்களில் தள்ளி விடும். 

பிரிகாம் யங்க் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த நத்தானியல் லம்பார்ட் மற்றும் அவரது சகப் பணியாளர்கள் ஆய்வு ஒன்றினை நடத்தினார்கள். அந்த ஆய்வில் அதிகமாக நல்ல விடயங்களை அளவளாவிக் கொள்வதால் நமது உடல், மன நலம் அதிகரிக்கின்றனவாம். அத்தோடு வாழ்க்கையின் மீது ஒரு பிடிப்பையும், நிறைவையும் அது தருகின்றதாம். 

பல சமயங்களில் நாம் நமது நன்மைகளைப் பற்றி பேசுவதில்லை, பேசவும் தயங்குகின்றோம். ஏனெனில் ஒரு வேளை நாம் தற்பெருமைவாதிகள் என முத்திரைக் குத்தப்படுவோமோ என்ற அச்சம் இருக்கலாம், அல்லது உலகில் பலர் துன்புற்றுக் கிடக்க நாம் நமது நன்மைகளை மட்டும் பேசுவது சரியாகுமோ எனவும் கலங்குகின்றோம். மாறாக நாம் நமது சகாக்களோடும், காதலர்களோடும் நல்ல விடயங்களை பகிர்ந்துக் கொள்வதால் நமது மன மகிழ்ச்சி அதிகமாகுகின்றது  என நத்தானியல் லம்பார்ட் கூறுகின்றார்.

அப்போது துன்பங்களை என்ன செய்யலாம், மனதிலேயே போட்டு அடக்கிவிடலாமா என்றால் அதுவும் இல்லை. துன்பங்களை மனதில் போட்டு அடக்குவதாலோ, கற்பனைக் கடவுளர்களோடு முறையிடுவதாலோ அது ஒரு போதும் அடங்கிவிடுவதில்லை. மாறாக அவற்றைக் குறித்து பேசுங்கள், ஆனால் அதற்கான கால நேரங்களை ஒதுக்கிக் கொண்டு பேசுங்கள். உயிருள்ள உணர்ச்சிகளுள்ள பரிவுக் காட்டக் கூடிய ஒருவரிடம் பேசுங்கள். 

உணர்ச்சிக்கள் கைகளில் அகப்படாத ஒரு மர்ம பொருளாகும். அவற்றை நம்மால் நீக்கவோ, ஏற்கவோ முடியாது. இடைப்பட்ட ஒன்றாக இரு மலைகளுக்கு கட்டப்பட்ட ஒருக் கயிற்றின் மேல் நடப்பது போன்றதே ஆகும். ஆனால் அக் கயிற்றில் நம்மால் நடந்துவிட முடியும். கீழே விழுந்துவிடுவோமா, அல்லது அல்லது கடந்துவிடுவோமா என்றக் கவலையை விட்டெறியுங்கள். 

பௌத்த துறவியான பேமா சோத்ரன் என்பவர் கூறுகின்றார் துன்பங்களை விட்டு விலகாதீர்கள், அதனை நோக்கி தைரியமாக செல்லுங்கள் என்கின்றார். அவர் மேலும் கூறுகின்றார் எந்த இடங்களுக்கு நீங்கள் செல்ல அச்சப்படுகின்றீர்களோ அங்கு செல்லப் பாருங்கள், மாறாக அவ் விடத்தை தவிர்க்காதீர்கள் எனவும் கூறுகின்றார்.

இந்தியாவில் சர்வ சாதாரண மக்கள் இந்து, முஸ்லிம், வடநாடு, தென்னாடு, ஏழை, பணக்காரன் என எவ்வித பேதமுமின்றி சீரடியில் ஒன்றர கலந்து மக்கள் பெருந்திரளாக சீரடி சாய் ரப்பாவை வழிபடும் பாங்கானது புதியதோர் ஜாதி மத பேதங்கள் மெய்ப் பொருள் நோக்கிய பயணமாகவே எனக்குப் பட்டது.

நாம் நமது வாழ்வில் ஒரு போதும் குருவாகி விடுவதில்லை என்பதை நினைவில் கொள்ளவும் வேண்டும். நாம் பிறந்தது முதல் இறப்பது வரை ஒரு மாணவனாகவே தான் இருக்கின்றோம். ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு மணித் துளியும் புதிய புதிய விடயங்களையே கற்கின்றோம். நமக்கு மேலான குரு என்று யாரும் இல்லை. நாம் என்றுமே மாணவர்கள் தான். நமக்கான பாடங்களை காலமும், சந்தர்பங்களும், வாய்ப்புக்களும் உருவாக்கிக் கொடுக்கின்றன. அவையே நமக்கு பாடங்களாகவும், குருவாகவும் இருக்கின்றன. அப் பாடங்களை அவைகளே உணர்வதில்லை, நமது வாழ்வில் எந்தவொரு விடயமும் தீர்மானிக்கப்பட்டதில்லை. மிகப் பெரிய வட்டத்தில் விடப் பட்டு இருக்கும் நிலையற்ற அணுக்களை போல அங்கும் இங்கும் உலாவுகின்றோம். 

பிறரின் அனுபவங்களை கற்கலாமே தவிர அவற்றை நம் வாழ்வில் கொண்டு வரவே முடியாது. அதே போல காலம் காலமாக சான்றோர்கள், ஆன்றோர்கள், பலவான்கள் எனப் பற்பலர் எழுதி வைத்தவற்றை தினமும் கற்பதால் நம் வாழ்வு முன்னேறி விடும் என்றும் சொல்லிவிட முடியாது. ஒரு பொழுது போக்காக அவற்றை வாசிக்கலாமே தவிர, அவற்றை நாம் நமதாக்கிக் கொள்ள முடியாது. நமது உணவை நாம் தன் உண்ணவும் வேண்டும், செரிக்கவும் வேண்டும் என்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது. 

சித்தர்களோ, சூபிக்களோ, பிக்குகளோ இது தான் உலகின் உண்மை என்ற வரையறைக்குள் வர விரும்பவில்லை. இது தான் சர்வ பிரபஞ்சத்தின் நியதி, பரம் பொருள் என பிரசங்கம் பண்ணவும் இல்லை. அவர்களுக்குத் தெரியும், பிரபஞ்சத்தின் ஒரு இம்மி அளவிலான மனிதக் குலத்தால் வெகுவிரைவில் இது தான் இன்னது என்பதை தீர்மானிக்க முடியாது. இவர் தான் கடவுள், இவர் தான் கடவுளின் பிள்ளை, இவர் தான் கடவுளின் அவதாரம், இவர் தான் கடவுளின் தூதர் என்ற வரையறைகள் எல்லாம் எத்தனை எத்தனை அபத்தமானது என்பதை தேடல் உடையவர்கள் உணர்வார்கள். அவர்கள் தம்மை தாமே அவ் வட்டத்துக்குள் சிக்கிக் கொண்டு ஏமாற்றுவதில்லை. 

ஜிட்டு கிருஷ்ண மூர்த்தி சொல்வது போல காலம் காலமாக மதங்கள் சொல்லித் தருபவை எவை சில சடங்குகள், சில பிரார்த்தனைகள், சில மந்திரங்கள் ஆகும். அவற்றையே நாம் மீண்டும் மீண்டும் செய்ய வேண்டும் என கட்டாயப்படுத்தப் படுகின்றோம். அவற்றின் மூலம் நமது ஆசைகளை ஒடுக்க, நம் எண்ணங்களை கட்டுப்படுத்த, நமது உணர்வுகளை காயவிட, நமது பசிகளை குறைக்க, பாலியல் நுகர்வுகளில் இருந்து விலகவே மதத் தலைவர்கள் பணிக்கின்றார்கள். ஆனால் நினைவில் கொள்ளுங்கள் உடலும், உள்ளமும் சித்திரவதைகளை விரும்பதில்லை. ஒரு சிறிய வட்டத்துக்குள்ளான வாழ்க்கையைத் தாண்டி எதோ ஒன்றை கண்டறிய வேண்டும் என்றே மனம் விரும்புகின்றது. ஆனால் பலரும் அத்தேடலை பாலைவனங்களிலோ, மலைக் குகைகளிலோ, சிறியப் பிச்சைப் பாத்திரத்தை கைகளில் ஏந்தி கிராமம் கிராமமாக அலைவதிலோ, தனிமையிலோ, நிறுவனப்பட்ட மத அமைப்புகளில் கட்டாயமாக இணைந்து விரும்பாதவற்றை செய்வதிலோ, மனதை கட்டாயப்படுத்துவதிலோ, சூழ்நிலைகளில் இருந்து தப்பிப்பதிலோ இல்லை. மாறாக மனம் ஒரு நீண்ட பயணமாகும் அது அதன் வழியிலேயே சென்று தான் திரும்பும். வள்ளுவர் சொன்னது போல மெய்ப் பொருள் காண்பதே அறிவு என்பதை நமது மனம் நன்கு உணர்கின்றது. மெய்ப் பொருளைத் தேடியே அது பயணிக்கின்றது. ஆனால் தவறான வழிக்காட்டல்களால் அது கடலில் குதித்து முத்து எடுக்காமல் குளங்களிலோ, குட்டைகளிலோ, கிணற்றிலோ தங்கிவிடுகின்றது, பின்னர் அந்த குளம், குட்டை, கிணறு மட்டுமே பரந்து விரிந்த உலகு என வாதிடுகின்றது. 

இன்று அறிவியலின் துணையோடு தேடல்கள் பல்வேறு பரிமாணங்களில் தொடர்ந்த வண்ணமே இருக்கின்றது, போதும் என்று எதிலும் தம்மை நிறுத்திக் கொள்ள விரும்பவில்லை மனித இனம். அதே சமயம் இவை தான் நிலையான மெய்ப் பொருள் என்றும் கூறுவதில்லை. இதோ இந்த நொடி வரை கிடைக்கப்பட்டவை இவை மாத்திரமே, இவற்றில் இவை தான் மெய்யாக உணரப்படுகின்றது என்பதைக் கூறிக் கொண்டே தேடல்கள் தொடர்கின்றன.

- பிரக்ஞகன்

இளைஞர்கள் அரசியலில் குதிக்கலாமா?


தமிழ் நாட்டில் ஓர் அரசியல் வெற்றிடம் ஏற்பட்டுள்ளது. தமிழகத்தைத் தொடர்ந்து மாறி மாறி ஆட்சி செய்து வந்த தலைமைகள் மாறிவிட்டன. ஒருவர் காலமாகிவிட்டார், மற்றொருவர் காட்சியிலிருந்து மறைந்துவிட்டார். இது வரை காலமும் தமிழ் நாட்டு மக்கள் இந்த இருவர் தலைமையிலான ஆட்சியையே மாறி மாறித் தேர்ந்தெடுத்து வந்தனர். ஆனால், இனி யாரை மக்கள் தேர்ந்தெடுக்கப் போகின்றனர் என்ற பெருவினா அரசியல் வட்டாரத்தில் மட்டுமின்றி ஒட்டு மொத்த தமிழ் சமூகத்தின் மத்தியிலும் காணப்படுகின்றது.

ஒரு தேசம் அதன் ஆட்சியாளர்களாலேயே வழிநடத்தப்படுகின்றது. அதன் ஆட்சியாளர்களை மக்கள் வழி நடத்த வேண்டும் அது தான் ஜனநாயத்தின் சாராம்சமே. அதனால் தான் இந்த நவீன காலத்தில் உலகின் பெரும்பாலான நாடுகளில் ஜனநாயக ஆட்சி முறை நடைமுறையில் உள்ளது. இந்திய ஒன்றியத்தின் அரசியல் நிலையும் அதுவே, அதனால் இந்த ஒன்றியத்தில் ஐக்கியப்பட்டு கிடக்கும் தமிழ் நாட்டின் அரசியல் நிலையும் அதுவே தான்.

ஆனால், முழு ஜனநாயகம் என்ற கனவில் பிரித்தானியரிடமிருந்து விடுதலைப் பெற்றிருந்த போதும், இந்திய ஒன்றியமானது இன்னமும் மேலை நாடுகளின் கைப்பாவையாகவே இருந்து வருகின்றது. இங்கு முழுமையான மக்களாட்சி இன்னும் ஏற்படுத்தப்படவில்லை. புறத்தோற்றத்தில் முழுமையான குடியரசு என இந்தியா அறிவித்துக் கொண்டிருந்தாலும் பன்னாட்டுச் சமூக பொருளாதார அரசியல் சூழலில் இந்த இந்திய ஒன்றியம் ஐரோப்பாவிடமும், அமெரிக்காவிடமும் கைகட்டி வாய்பொத்தி நிற்கும் நிலை தான் உள்ளது. நம் நாட்டை ஆட்சி செய்வோர் இந்த அந்நிய நாட்டரசுகள் போடும் திட்டத்திற்கும் இந்த அந்நிய நாடுகளிலிருந்து வருகின்ற வணிக நிறுவனங்களிடம் கட்டுப் பட்டும் தான் காலத்தை ஓட்டுகின்றன.

அதனால் எண்ணற்ற இயற்கை வளங்கள், மக்கள் வளங்கள், நல்ல தட்ப வெட்பம், ஏதுவான புவியியல் வாய்ப்புகள் இருந்தும் நம் மக்கள் வறுமையில் உழல்கின்றனர், வாழ் வாய்ப்புகள் தேடி அந்நியர்களின் கதவுகளை தட்டுகின்றனர், நம் மூதாதையர் விட்டுச் சென்ற இயற்கை வளங்களை கண்முன்னே அழிந்து போவதை மௌனிகளாகக் கண்டு நகர்கின்றனர், தம் வாழ்வும் வளமும் எங்கேயோ இருக்கின்ற மேலை நாடுகளிடம் அடகு வைக்கப்படுவதை அறிந்தும் அறியாமலும் வாழ்வைக் கடத்துகின்றனர், நிலம் நீர் காற்று என அனைத்தும் அழிக்கப்பட்டு நஞ்சூட்டப்பட்டு வாழத் தகுதியற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு நாளை நம் சந்ததிகள் இங்கு உயிரோடு வாழ முடியுமோ என்ற கேள்விக் குறியோடு மாண்டு போகும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர், தம் சொந்த மண்ணிலே தம் சொந்த மொழியையும், பண்பாட்டையும், வாழ்க்கை முறையையும் பின்பற்ற முடியாமல் யார் யாருக்கோ கட்டுப்பட்டு அவற்றை எல்லாம் காவு கொடுக்கும் துர்ப்பாக்கிய நிலைக்குப் போயுள்ளனர்.

இன்று இந்த நாட்டில் தன்னலம் பிடித்த பெருமுதலாளியரும், ஊழல் செய்தே வாழும் அதிகாரியரும், பணமே பிரதானமே என்ற கனவில் ஓடித்திரியும் அரசியல்வாதியரும், அவர்களுக்குச் சலாம் போடும் காவல் துறையினரும் மட்டுமே எங்கும் எதையும் தமக்குச் சாதகமாக்கிக் கொள்ளும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. சாதாரண விவசாயிகள் தினம் தினம் மாண்டு போகின்றனர், அவர்கள் கேட்பது எல்லாம் ஒன்றே ஒன்று தான் தண்ணீர். ஆனால், அந்தத் தண்ணீரை பெற்றுத் தர முடியாமல் நம் அரசியல் பிரதிநிதிகள். ஏழை மீனவர்கள் பக்கத்து நாட்டு ராணுவத்தால் சுட்டுக் கொல்லப்படுகின்றனர், ஆனால் அவற்றை தட்டிக் கேட்க இந்திய ஒன்றியத்தின் மத்திய அரசிற்குத் திராணியில்லை. ஆனால், எங்கோ அமெரிக்காவில், ஆஸ்திரேலியாவில் சுடப்படும் தம்மவருக்காக ஓடிப் போய் நியாயம் கேட்கின்றனர். தமிழருக்காக நியாயம் கேட்க யாருமில்லை.

பல லட்சம் கோடிகளை வங்கிகளிலிருந்து கடனாய்ப் பெற்றுக் கொண்டு திருப்பிச் செலுத்தாமல் கொழுத்துப் போகும் அம்பாணிகளுக்கும், அடானிகளுக்கும் வழி சமைத்துக் கொள்ள வாயைக் கட்டி வயிற்றைக் கட்டி சிறுக சிறுக சேமித்த சாதாரண மக்களின் பணத்தை செல்லாக்காசாக்கி நம் வங்கிகள் கொள்ளையடித்துக் கொண்டன. இதனால் திவாலாகும் நிலையிலிருந்து நம் வங்கிகள் தப்பித்துக் கொள்கின்றன.

எங்கோ இருந்து வருகின்ற விசாக் கார்டு காரனும், மாஸ்டர் கார்டு காரனும் வியாபாரம் செய்ய இந்த நாட்டு மக்களைக் காசில்லா பண பரிவர்த்தனைக்குள் பிடித்துத் தள்ளப்படுகின்றனர். ஏழை மக்களின் சொற்ப காசுகளை வங்கிகளுக்குள் கொண்டு வரக் கட்டாய வங்கிக் கணக்கு தொடங்க நிர்ப்பந்திக்கப்படுகின்றனர். ஆனால், பல ஆயிரம் கோடிகளை சுருட்டிக் கொண்டவரை ராஜ மரியாதையோடு வெளிநாட்டுக்குத் தப்பவைக்க உதவுகின்றனர். அதே சமயம் சில ஆயிரம் ரூபாய்களைக் கட்டமுடியாமல் தவிக்கும் ஏழை விவசாயியைக் காவல்துறையோடு சேர்ந்து நம் வங்கிகள் அடித்து நொறுக்குகின்றனர்.

அந்நிய நிறுவனங்கள் தொழில் செய்ய நம் நாட்டு நிலங்களையும், நீர்வளங்களையும் இலவசமாகச் சுரண்ட சட்டங்கள் போடப்படுகின்றன. ஆனால், விவசாயம் செய்ய ஒரு ஏழை விவசாயிக்கு ஒரு சொட்டு தண்ணீர் கூட தரப்படுவதில்லை. மாறாக பெட்ரோல், மீத்தேன் என ஹைட்ரோகார்பன் எரிபொருள்களை எடுக்கவும், நியூற்றினோவை எடுக்கவும், கெயில் பம்புகளைப் போடவும், அணுமின் நிலையங்களைக் கட்டவும் நிலங்களை விற்றுவிட்டு பஞ்சம் பிழைக்க பஞ்சப் பரதேசியரை நகரங்களுக்குள் ஓடுங்கள் எங்கிறது நம் பேரன்பு மிக்க அரசாங்கங்கள்.

ஆம் ! இந்த நிலையில் தான் நம் இளைய சமூகம் சற்றே விழித்திருக்கின்றது. சினிமா என்னும் காம வலைக்குள்ளும், கிரிக்கெட் என்னும் மோக வலைக்குள்ளும், மேற்கத்திய வாழ்க்கைமுறை என்ற மாய வலைக்குள்ளும் தொடர்ந்து சிக்கவைக்கப்பட்ட நம் தமிழ் இளைய சமூகம் சற்றே விழித்திருக்கின்றது. மதுவிற்கு எதிரான போராட்டங்கள் தொடங்கி, ஜல்லிக்கட்டு போராட்டங்கள் என இளைய சமூகத்தின் கரங்கள் உயர்ந்திருப்பது தான் இன்றைய நிலையில் தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கு ஆசுவாசம் தருவதாகவும் நாளைய தமிழ்நாடு நோக்கிய நம்பிக்கை ஓளி வீசவைப்பதாகவும் இருக்கின்றது.

ஆனால், இந்த அவசர யுகத்தில் பாஸ்ட் புட் கடைகளில் உணவை விழுங்கிவிட்டு டிவிட்டரில் உலகை அறிந்துவிட்டு ஓடிக் கொண்டிருக்கும் புதிய சமூகம் எங்கும் எதிலும் அவசரப்பட்டு விடுமோ என்ற அச்சம் பலருக்கும் ஏற்படுகின்றது. ஏனெனில் இன்று தமிழகத்தில் ஏற்பட்டுள்ள இந்த அரசியல் வெற்றிடத்தை நிரப்பக் கூடிய நிலையில் இருப்பவர்கள் நம் இளைஞர் சமுதாயமே. ஆனால் அரசியல் என்பது வெறும் விளையாட்டல்ல களத்தில் இறங்கியது மட்டையைச் சுழற்றி சிக்சர்கள் அடித்துவிட. அரசியல் என்பதுக் கலை. அது சற்றே சிக்கல் மிக்க இடியப்பம் போன்றது. சாணக்கியர் காலந்தொட்டே பொறுமையும், தொலைதூர சிந்தனையும் கொண்டோரால் மட்டுமே அக் கலையை கற்றுக் கரைத்துக் குடித்து வெற்றி பெற முடிந்திருக்கின்றது. வெற்றி பெற்றோரில் பலரும் அவ வெற்றியை நாட்டு மக்களுக்கு மகுடமாக்காமல் தம் மக்களுக்கு வாழ்வாதாரமாய் கட்டியெழுப்பியது தனிக் கதை.

நவீன வரலாற்றிலேயே மிகப் பெரிய பிரான்சு சாம்ராச்சியத்தின் அதிகார வர்க்கத்தைத் தூக்கி எறிந்த பிரஞ்சு புரட்சியை பற்றிக் கேள்விப் பட்டிருப்பீர்கள். மக்களின் நலன்களை காவு கொடுத்துவிட்டு ஆளும் அதிகார வர்க்கத்தினதும், செல்வச் சீமான்களின் நலன்களை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டு ஆட்சி செய்த வந்த பிரான்சின் மன்னர் லூயியின் ஆட்சியை மக்கள் தூக்கி எறிந்தனர். அதன் பின்னணியில் பல எழுத்தாளர்களும், சமூக ஆர்வலர்களும் தூங்கிக் கொண்டிருந்த மக்களைத் தட்டி எழுப்பினர். அதில் முக்கியமானவரான ழான் பால் மாராத் வெளியிட்ட 62 பக்க பிரசுரத்தை வாசித்தால் அது இன்றளவு கூடப் பொருந்தி நிற்பதைக் கண்டு அதிசயித்துப் போவீர்கள். ழான் பால் மாராத் அப்போதைய பிரான்சின் நிதியமைச்சர்களை நோக்கிக் கூறுகின்றார், “தம் எஜமானியருக்கு துரோகம் செய்பவர்களே, அதிகாரிகளின் துணையோடு தம் குற்றங்களை மூடி மறைப்பவர்களே, நீங்கள் இந்தத் தேசத்தை பெரும் படுகுழியில் தள்ளிக் கொண்டிருக்கின்றீர்கள்” என்கிறார். இங்கு எஜமானியர் என அவர் கூறுவது மக்களைத் தான். ஒவ்வொரு ஆட்சியாளர்களுக்கும் எஜமானியர் பொது மக்கள் தானே ஒழிய அந்நிய நாட்டு நிறுவனங்களோ, உள்ளூர் செல்வச் சீமான்களோ அல்ல. மற்றொரு இடத்தில் அவர் மக்களை நோக்கிப் பேசுகின்றார்,” சீரிய சிந்தனையும், ஒப்பற்ற ஒழுக்கமே மக்கள் பிரதிநிதிகளுக்கு அழகு” என்கிறார். இன்றைய நிலையில் இதை ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள் நம் மக்கள் பிரதிநிதிகளுக்கு தொலைநோக்குடைய சீரிய சிந்தனை இருக்கின்றதா ? ஆட்டு மந்தைகளைப் போல 15 நாட்கள் சொகுசு பங்களாவில் அடைத்து வைக்கப்பட்ட போது அவர்கள் அறிவு மங்கியே கிடந்தது. இவர்களுக்கு எங்குள்ளது சீரிய சிந்தனை. அல்லது, இந்தியா முழுவதிலும் உள்ள எம்.பி, எம்.எல்.ஏக-க்கள், முனிசிபல் உறுப்பினர்கள், பஞ்சாயத்துத் தலைவர்கள் என அனைத்து மக்கள் பிரதிநிதிகளில் எத்தனைப் பேர் ஒப்பற்ற ஒழுக்கமுடையோராய் இருக்கின்றனர் சொல்லுங்கள். ழான் பால் மாராத் மீண்டும் இளைஞர்களை நோக்கிச் சொல்கின்றார், “உங்களது செல்வங்களை காப்பாற்றுங்கள், உங்களது தன்மானத்தை காப்பாற்றுங்கள், உங்களது குடும்பங்களின் அன்பைக் காப்பாற்றுங்கள், உங்கள் நாட்டைக் காப்பாற்றுங்கள் “ என சூளுரைக்கின்றார்.

இன்றைய நிலையில் அரசியல் பாதை நோக்கிப் புறப்பட்டுள்ள தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்கு இந்த வாக்கியங்கள் நிச்சயம் உதவும். ஆனால், ஒவ்வொரு போராட்டத்தின் பின்னிலையில் எதாவது ஒரு சிலர் உடனடியாக ஒரு கட்சியை தோற்றுவிப்பதும், முதல்வர் நாற்காலிக்கு ஆசைப்படுவதுமாகவே இருப்பது சரியானதாகத் தோன்றவில்லை. இவ்வாறு தோன்றும் பேப்பர் ஸ்டாம்பு கட்சிகள் காலப் போக்கில் மின்னிமின்னி பூச்சியைப் போல காணாமல் போய்விடுகின்றன. அல்லது இளைஞர் சக்தியை திசை திருப்பி அரசியலில் நம்பிக்கை இழக்கச் செய்து வழக்கமான வாழ்க்கை முறைக்கு விரட்டப்படும் உத்தியாகிவிடுகின்றன. இலங்கைத் தமிழர் ஆதரவுப் போராட்டத்தின் பின்னரும், மது ஒழிப்பு போராட்டத்தின் பின்னரும், அப்துல் கலாமின் மரணத்தின் பின்னரும், கூடங்குளம் போராட்டத்தின் பின்னரும், இப்போது ஜல்லிக்கட்டு போராட்டத்தின் பின்னரும் பல கட்சிகள் உதயமாகிக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஆனால், இவற்றால் மக்களுக்கு ஏதேனும் பயன் கிடைத்ததா என்றா ஏதுமில்லை?

இன்று இளைஞர்கள் அரசியலில் குதிக்கவும் தேர்தலில் ஜொளிக்கவும் தீவிரம் காட்டுகின்றனர். இளைஞர்கள் அரசியல் குதிப்பதற்கு யாரும் தடை போடவில்லை. யார் வேண்டுமானாலும் அரசியலில் குதிக்கலாம், தேர்தலில் நிற்கலாம். அதற்கான காலம் கனிந்துள்ளதா என்றால்? ஆம் நிச்சயம் அப்படிப்பட்ட ஒரு கால கட்டத்தில் தான் நாம் நிற்கின்றோம். ஆனால் ஒன்றே ஒன்று மட்டும் நாம் செய்ய வேண்டியிருக்கின்றது. அது என்னவென்றால், இளைஞர்களாகிய நாம் நம் அரசியல் சாசனத்தைப் பற்றியும், ஆட்சி முறை பற்றியும், இந்த நாடு எப்படி இயங்குகின்றது என்பது பற்றியும் முழுமையாகத் தெரிந்து கொண்டு பின்னர் அரசியல் பாதையில் நடக்கத் தொடங்க வேண்டும்.

இளைஞர்கள் அரசியலில் குதித்தவுடனேயே சாதாரண மக்கள் உங்களுக்கு ஓட்டுப் போட்டு விடுவார்களா என்ன? அவர்கள் முதலில் வீசும் கேள்விகளே, “நீங்கள் யார்? உங்களுக்கு ஏன் வேட்டுப் போட வேண்டும்? இந்தச் சமூகத்திற்கு நீங்கள் இதுவரை ஆற்றிய தொண்டுகள் என்ன? இதோ என்னுடைய இந்தத் தொகுதியிற்கு நீங்கள் செய்த நற்காரியங்கள் தான் என்ன? நான் உங்களுக்கு ஓட்டுப் போட்டால் என்ன தான் செய்வீர்கள்? உங்களை எப்படித் தான் நம்புவது? மற்றக் கட்சிகளைப் போலவும், வேட்பாளர்களைப் போலவும் வெற்றி பெற்ற பின் எம்மை ஏமாற்ற மாட்டீர்கள் என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம்? எனது மாநிலத்தை முன்னேற்ற என்ன திட்டம் வைத்துள்ளீர்கள்? குறைந்தது எனது தொகுதியை முன்னேற்றவாவது திட்டம் எதாவது உண்டா என்ன? ஊழல் நிறைந்த இந்தச் சமூகத்தை எப்படிச் சமாளிக்கப் போகின்றீர்கள்? நாளையே எதாவது பிரச்சனை வந்தால் உங்களை எதிர்ப்போரையும், பெரும் கட்சிகளையும் எப்படிச் சமாளிப்பீர்கள்? அரசியல் குறித்து எதாவது குறைந்த பட்ச அறிவாவது இருக்கின்றதா? ஆட்சிமுறை' என்றால் என்ன? நிர்வாகமுறை என்றால் என்ன? என்பதாவது தெரியுமா?” என்பார்கள்.

இந்தக் கேள்விகளுக்கு எல்லாம் உங்களிடம் சரியான பதில் இருக்குமானால், அதற்கேற்ற அனுபவமும் இருக்கும் என்றால் தேர்தலில் குதிக்க நீங்கள் சரியானவர்கள் என்பதில் எவ்வித சந்தேகமுமில்லை. அதைவிட்டு விட்டு ஏற்கனவே தேர்தலில் நின்று வென்றவருக்கு எல்லாம் அரசியல் அறிவு இருந்ததா என எதிர்க் கேள்வி கேட்டால் நீங்கள் சரியானவரல்ல.

இன்றைய அரசியல் சூழலில் தமிழ் மக்கள் ஒரு மாற்றத்தை எதிர்பார்க்கின்றனர். இந்த நாட்டுக்கு நல்லது செய்யக் கூடிய ஒரு மாற்று வேட்பாளரை நிச்சயம் விரும்புகின்றனர். ஆனால், அந்த மாற்றத்தைத் தரவல்லவர் நீங்கள் தான் என உங்களால் நிரூபிக்க முடியுமா? நீங்கள் ஒரு இளைஞர் என்பதாலோ, நீங்கள் படித்தவர் என்பதாலோ, அல்லது ஜல்லிக்கட்டு போராட்டத்தில் பங்கேற்றவர் என்பதாலோ? ஊரூராய் போய் மரக்கன்றுகளை நட்டுவிட்டு வருவதாலோ? மக்கள் ஓடோடி வந்து உங்களுக்கு ஓட்டுப் போட்டு விடுவார்களா என்ன? அப்படி கனவு கண்டு கொண்டிருப்பீர்களானால் நிச்சயம் நீங்கள் அரசியலைப் பற்றி சிந்திக்கக் கூட லாயக்கற்றவர்கள்.

நான் இதுகுறித்து பலரிடமும் பேசியபோது ஒவ்வொருவரும் அரசியலில் வந்து எதாவது செய்ய வேண்டும் என ஆசைப்படுகின்றார்கள். ஒவ்வொருவரும் ஒரு அரசியல் கட்சியைத் தொடங்க நினைக்கின்றனர். அப்படியே தேர்தலில் நின்று எம்.பியாகவோ, எம்.எல்.ஏவாகவ்வோ ஆகிவிடலாம் எனக் கனவு காண்கின்றனர். அப்புறம் என்ன? ஊழல் சக்கரத்திற்குள் சிக்கிக் கொண்டு மீண்டும் தொடங்கிய இடத்திற்கே வந்துவிட வேண்டிய நிலை தான். எனக்குப் புரியவில்லை ஏன் ஒவ்வொருவரும் அரசியல் கட்சி தொடங்க ஆசைப்படுகின்றனர்? அப்படியே ஒரு கட்சியைத் தொடங்கி  ஊழல் மிக்க அரசியல் களத்தில் காலடி எடுத்துவைத்த பின்னர், அக் கட்சியில் உள்ள ஒவ்வொருவரும் அப்பற்ற அழுக்கற்ற நபராகவே இருக்கப் போகின்றனர். மற்ற அரசியல் கட்சிகள் செய்த அதே தவற்றை நம் தமிழ்நாட்டு இளைஞர் சமூகமும் செய்துவிடக் கூடாது. எடுத்தோம் கவிழ்த்தோம் என அரசியலில் அவசரகதியில் நுழைந்து மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்து விட முடியாது. கடந்த தேர்தல்களில் பல நல்ல வேட்பாளர்களும், பல இளைஞர்களும், சின்னஞ்சிறிய கட்சிகளும் கூடப் போட்டியிட்டு டெபாசிட்டைக் கூடப் பெறமுடியாமல் போன பரிதாப நிலை ஏற்பட்டதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. ஒட்டு மொத்த உலகமும் பேஸ்புக், வாட்சாப், டிவிட்டருக்குள் அடங்கிவிடவில்லை. அவற்றை வைத்துக் கொண்டு மட்டும் மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்துவிட முடியாது. இன்னமும் கோடிக் கணக்கான மக்கள் இந்தச் சமூக ஊடகங்களின் வாசனையைக் கூட நுகராதவராகவே வாழ்ந்து வருகின்றனர். உண்மையான உலகம் இணையத்தில் கிடையாது, அதற்கு வெளியே இருக்கின்றது. நமது சுகமான அறைகளிலிருந்து வெளியே வந்து தெருவில் இறங்கிப் பாருங்கள் உண்மை புலப்படும்.

இன்றைய நிலையில் கிட்ட்த்தட்ட 50 % வாக்காளர்களே ஏற்கனவே உள்ள அரசியல் கட்சிகளுக்கு வாக்களிக்கின்றனர். மேலும் 20% பேர் அந்தந்த சூழலுக்கு ஏற்றார் போல தம் வாக்கை மாற்றிப் போடக் கூடியவர்கள். மிச்சமுள்ள 30% வாக்களிக்கவே விருப்பமில்லாதவர்கள். இவர்களை எப்படி இளைஞர்கள் தம் பக்கம் திருப்பப் போகின்றனர்.

1948-யில் தோன்றிய திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் அரசியல் அதிகாரத்தை 1967-யில் தான் கைப்பற்றியது. அக்கால கட்டத்தில் ஏற்பட்ட மொழிப் போராட்டத்தில் பங்கேற்ற இளைஞர்களால் உந்தப்பட்ட அக் கட்சியே 20 ஆண்டுகள் உழைத்த பின்னரே அரசியல் அதிகாரத்தை நெருங்க முடிந்தது. அப்படியிருக்க இக் காலக் கட்டத்தில் துரித முறையில் இளைஞர்களால் அரசியல் அதிகாரத்தைத் தொட்டுவிட முடியாது. அது தான் எதார்த்தம். தில்லி, புதுவை போன்ற சிறிய மாநிலங்களில் அது சாத்தியப்படலாம், ஆனால் தமிழ்நாட்டில் அது அவ்வளவு எளிதான ஒன்றல்ல.

அரசியலில் காலடி எடுத்து வைக்க விரும்பும் தமிழக இளைஞர்கள் கட்சி சார்ப்பற்ற 50 % வாக்காளர்களை தம் பக்கம் திரும்ப நினைத்தால், முதலில் அவர்கள் தகுதியானவர்களாகவும், ஊழல் கரையற்றவராகவும் மக்கள் மேடையில் நுழைய வேண்டும். தமிழ்நாட்டின் தனித்துவத்தையும் நம் மொழி, பண்பாடு, வளங்களை எக் காரணத்திற்கும் வடநாட்டவருக்கோ, அந்நிய நாட்டவருக்கோ தாரை வார்த்துவிடாத இறுக்கமான கொள்கையுடையோராய் இருத்தல் வேண்டும். சாதி, மதம், இனம் போன்ற வேற்றுமைகளைக் களைந்து நாம் அனைவரும் தமிழ்நாட்டு மக்கள் தமிழ்நாட்டின் நலனை என்றென்றும் காத்து நிற்போம் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்து கொள்ள வேண்டும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக தமிழ்நாட்டை முன்னேற்றத் தகுதியுடையவர் என மக்களுக்கு நிரூபித்துக் காட்ட வேண்டும்.

அடுத்த தேர்தலோ, அல்லது அதற்கடுத்தடுத்து வருகின்ற தேர்தலோ உங்கள் குறிக்கோள் என்றால். இப்போதே உங்கள் பணிகளைச் செய்யத் தொடங்க வேண்டும். இந்த மக்கள் பணி அவ்வளவு எளிதான ஒன்றல்ல. உங்கள் குடும்பத்தை நான்கு சுவரிலிருந்து விரிவுப் படுத்திக் கொள்கின்றோம். நம் அப்பா, அம்மா, உடன் பிறந்தோர், பிள்ளைகளுக்கு மட்டுமின்றி நம் ஊரில் வாழும் எல்லோரையும் உங்கள் குடும்பமாக எண்ணி ஆற்றக் கூடிய பெரும் பயணமாகும்.

உங்களது சொந்த வாழ்விடங்களிலிருந்து உங்கள் பணிகளைச் செய்யத் தொடங்க வேண்டும். அது உங்களது சிற்றூராக இருக்கலாம், பேரூராக இருக்கலாம், நகரமாக இருக்கலாம், அல்லது மாநகரத்தின் ஒரு வட்டாரமாக இருக்கலாம், அவ்வளவு ஏன் நீங்கள் வசிக்கும் தெருவாக கூட இருக்கலாம். உங்களது சமூகப் பணிகளை அங்கிருந்து தொடங்குங்கள். நீங்கள் எங்கோ இருக்கின்ற ஜப்பானின், அமெரிக்காவின், அவ்வளவு ஏன் தில்லியின் பிரச்சனைகளைக் கூட அறிந்திருக்க வேண்டியதில்லை. உங்களது வட்டாரத்தின் பிரச்சனைகள் என்பதை அறிந்திருந்தாலே போதுமானது. கண் மூடிப் பாருங்கள் நமது வட்டாரமோ, ஊரோ எப்படி இருக்க வேண்டும் எனக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். ஒரு வளர்ச்சியடைந்த பகுதியாக அதை மாற்றிவிட முடியும் எனக் கனவு காணுங்கள். இதைத் தான் அப்துல் கலாம் கனவு காணுங்கள் எனக் கூறினார். செயலில் இறங்குங்கள். அங்கு என்னென்ன சிக்கல்கள் இருக்கின்றன, என்னென்ன பிரச்சனைகள் இருக்கின்றன என்பதைக் கண்டறிந்து நிவர்த்திச் செய்யத் தொடங்குங்கள். உங்களது நன்மதிப்பை உங்களது வட்டாரங்களில் உள்ளோரிடம் பெற்றுக் காட்டுங்கள். உங்களால் நாட்டுக்கு நல்லது செய்து காட்ட முடியும் என நிரூபித்துக் காட்டுங்கள். இதுவே உங்கள் அரசியல் பயணத்திற்கு முதல் வெற்றியாய் அமையும்.

சிதைந்து நிற்கும் இந்தத் தமிழ் நாட்டை சுத்தப்படுத்தத் தொடங்குவோம். நாம் நமது வீட்டையே சுத்தமாக்க வைத்துக் கொள்ள முடியவில்லை என்றால் எப்படி தெருவை சுத்தப்படுத்துவோம். அதே போல நம் ஊரை ஊழல், லஞ்சம், இன்ன பிற அழிவுகளிலிருந்து சுத்தப்படுத்திக் காட்ட முடியவில்லை என்றால் எப்படி நம் தமிழ் நாட்டை நாம் சுத்தப்படுத்திவிடப் போகின்றோம். பெரும் அரசியலில் குதிக்க முன்னர் ஊழலால் கரைபடிந்த நம் சொந்த ஊர்களை சுத்தப்படுத்திக் காட்டுவோம். அதற்குப் பதில் சொல்ல வேண்டிய  நிர்வாகிகளையும், அரசு அதிகாரிகளையும், அரசியல்வாதிகளையும் கேள்வி கேட்போம். நமக்கான வளர்ச்சியைப் பெற அவர்களது கதவுகளைத் தட்டுவோம். தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் கேள்விகளைக் கேட்போம்,  நியாயங்களைப் பெறுவோம். இந்த அரசியல் சாசனம் நமக்களித்துள்ள ஒவ்வொரு வழிகளையும் பயன்படுத்தி அமைதியான முறையில் நம் ஒவ்வொருவரது சொந்த ஊர்களை கட்டியெழுப்பிக் காட்டுவோம்.

ஓட்டுப் போட்டுவிட்டோம், நம் கடமை முடிந்து விட்டது. அவர்கள் செய்வதை செய்யட்டும் என ஒதுங்கிவிடாமல் ஒவ்வொரு அதிகாரிகளும், மக்கள் பிரதிநிதிகளும் நியாயமான முறையில் நடந்து கொள்கின்றனரா தம் கடமையை ஆற்றுகின்றனரா எனக் கண்காணிப்போம். அவர்கள் தம் கடமையை மீறும் பட்சத்தில் சட்டத்தினையே அஸ்திரமாக்கி அவர்களை அகற்றுவோம்.

நமது வட்டாரத்தில் வாழ்கின்றவர்களுக்கு தமக்கான அரசியல் உரிமைகள் என்னென்ன, அவர்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய நலத்திட்டங்கள் என்னென்ன என்பது பற்றிய அறிவை ஊட்டுவோமாக. ஒவ்வொரு தனிநபரும் தமக்கு அநீதி இழைக்கப்படுமானால் சட்டத்தின் துணை கொண்டு கேள்வி கேட்க கற்றுக் கொடுப்போம். தொடர்ந்து இதைச் செய்து வந்தால் ஒவ்வொரு அதிகாரியும், மக்கள் பிரதிநிதிகளும் தவறு செய்ய அச்சப்படுவார்கள். இதன் மூலம் ஊழலற்ற சமூகத்தை நம்மால் கட்டியெழுப்ப முடியும்.

நமது வட்டார மக்களுக்குப் புரிய வைப்போம் வெறும் ஓட்டுப் போட்டு விடுவதோடு நம் கடமை முடிந்து விடுவதில்லை என்பதையும், வழக்கமான வேட்பாளர்களையோ, கட்சிகளையோ மட்டும் நம்பிக் கொண்டிராமல் நல்லது செய்யக் கூடிய ஒரு மக்கள் பிரதிநிதியை தேர்ந்தெடுத்தால் மட்டுமே தம் வாழ்வு வளமடையும் என்பதையும், தம் வாழ்விடங்கள் வளர்ச்சியடையும் என்பதையும் புரிய வைப்போமாக.

இளைஞர்களே நாம் ஆற்ற வேண்டிய கடமைகள் நம் கண் முன்னே கொட்டிக் கிடக்கின்றன. நமது ஊரில் உள்ள ஏரிகள், குளங்கள் அழிக்கப்படுகின்றன. நமது ஊரில் உள்ள புறம்போக்கு நிலங்கள் பட்டாப் போடப்பட்டு தாரை வார்க்கப்படுகின்றன. நமது ஊரில் உள்ள விவசாய நிலங்கள் கொள்ளையடிக்கப்படுகின்றன. நமக்கான நல்ல சாலைகள், குடிநீர்கள் தர மறுக்கப்படுகின்றன. நமக்கான பூங்காக்கள், நூலகங்கள் எல்லாம் ஊழலால் தரங்கெட்டு தரப்படுகின்றன. நமக்கான பள்ளிகள், மருத்துவமனைகள், போக்குவரத்து நிலையங்கள் வராமல் காலங்கடத்தப்படுகின்றன. நம் கண்முன்னே ஊழல்களும், லஞ்ச லாவண்யங்களும் நிகழ்கின்றன. நம் வீட்டருகேயே குப்பைகள் கொட்டப்படுகின்றன. நீர்நிலைகள் மாசடைகின்றன. காற்று கெட்டு துர்நாற்றமடைகின்றன. இவற்றை எல்லாம் கேள்வி கேட்க வேண்டிய பொறுப்பில் நாம் உள்ளோம்.

இளைஞர்களே ! அரசியலில் குதித்து எம்.பி, எம்.எல்.ஏ பதவிகளை அடைந்துவிட ஆசைப்படுவதைக் காட்டிலும் நமக்கான அரசியல் பாதைகள் நம்மருகே இருப்பதை உணருங்கள். வெறும் 39 எம்.பி பதவிகளும், 234 எம்.எல்.ஏ பதவிகளும் தான் இருக்கின்றன. ஆனால் தமிழகம் முழுவதும் 12, 943 நாட்டுப்புற பஞ்சாயத்து அதிபர் பதவிகளும், 664 நகரப்புற மேயர் பதவிகளும், கிராமப்புறங்களில் 1, 06, 450 வார்டு உறுப்பினர் பதவிகளும், நகரப்புறங்களில் 12, 820 வார்டு உறுப்பினர் பதவிகளும் இருக்கின்றன. முதலில் இவற்றை நோக்கி நம் கவனத்தை திருப்புவோம். இவற்றைக் கைப்பற்றி இந்த அதிகாரங்களைச் சீரும் சிறப்புமாகப் பயன்படுத்தினாலே தமிழ்நாட்டின் முக்கால் வாசி பிரச்சனைகளைத் தீர்த்துவிடலாம் என்பதை நினைவில் வையுங்கள். நாளைய நம் எதிர்கால விருட்சம் செழிப்பாக வளர்ந்தோங்க மாற்றங்களை வேரிலிருந்து தொடங்குவோம். நம் ஒவ்வொருவரது சொந்த ஊரிலிருந்து தொடங்குவோம் தோழர்களே !

- கிருஷ்ண குமார், அருண்ஜி கிருஷ்ணன்

தாய் மொழி வழி கல்வி தேவை தானா?


மொழித் திறன் என்பது மனிதர்களுக்கே இருக்கக் கூடிய ஒரு தனித்துவமான திறனாகும். ஏனைய மனிதக் குரங்கினங்கள், டால்பின் வகை விலங்குகளில் கூட மொழித் திறன் காணப்பட்டாலும், அதிகம் வளர்ச்சியடைந்த மொழித் திறன் என்னவோ மனிதர்களில் மட்டுமே காணப்படுகின்றது. அதுவும் ஒவ்வொரு பகுதிகளிலும் ஒவ்வொரு வகையான மொழிகள் உருவாக்கம் பெற்று மனிதர்களால் பேசப்பட்டு வருகின்றன. சொல்லப் போனால் மனிதர்களால் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட பல மொழிகளைப் பகுத்தறிந்து பேசவும், வாசிக்கவும், எழுதவும் ஆற்றல் உடையவர்களாகவும் காணப்படுகின்றார்கள்.

இத்தகைய மொழி என்பது வெறும் சம்பாசணைகளை, கருத்துப் பரிமாற்றங்களை மேற்கொள்ளும் ஒரு ஊடகமாக மட்டுமில்லாமல் அது ஒவ்வொரு மனிதரின் தனித்துவத்தையும், வாழ்வியல் கூறுகளையும், கலாச்சார வெளிப்பாடல்களையும் கூடக் கொண்டிருக்கின்றது. மனிதர்கள் பொதுவாகவே மொழி அடிப்படையிலேயே குழுமியும் வாழ்கின்றனர். அதுவே அவர்களின் நாகரிகங்களையும், கலாச்சாரங்களையும், கண்டுப்பிடிப்புக்களையும், வாழ்க்கையும் தீர்மானிக்கும் சக்தியாகவும் இருக்கின்றது. சுருங்கி வரும் இன்றைய காலக்  கட்டத்தில் உலகில் உள்ள ஒவ்வொரு மனிதரும் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட மொழிகளையும் பழகிக் கொள்ள வேண்டிய நிலையும் ஏற்பட்டுள்ளது. இதனால் பொருளாதாரம் சார்ந்த ஒரு கருவியாகவும் மொழி பயன்படத் தொடங்கி விட்டது.

ஒவ்வொருவரும் தமது சந்ததியருக்கு எந்த மொழியை முதன்மையாகப் பயிற்றுவிப்பது என்ற கருத்தில் குழப்பமடையத் தொடங்கியுள்ளனர். தாம் காலம்  காலம் பேசி வந்த ஒரு மொழியில், அல்லது தாம் வாழ்ந்து வரும் மாநிலங்களின் மொழியில் அல்லது உலகளாவிய ரீதியில் ஆதிக்கம் செலுத்தி வருகின்ற மொழியில் எதனைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்பதில் சிக்கல் எழுந்துள்ளது.  மொழி என்பது வெறும் பொருளாதார நலன் சார்ந்ததோ, கருத்துப் பரிமாற்ற வசதி சார்ந்ததோ மட்டுமில்லை. அது ஒவ்வொரு மனிதனின் தனித்துவமான திறமைகளை வளர்த்தெடுக்கக் கூடியதும் கூட.

ஒரு குழந்தை பிறந்து 9 முதல் 15 மாதத்தில் தமது முதல் மொழியைக் கற்கத் தொடங்கி விடுகின்றது. அடுத்த 6 முதல் 8 மாதங்களில் வார்த்தைகளை ஒவ்வொன்றாகப் படிக்கத் தொடங்குகின்றது. பெரும்பாலான இச் சொற்கள் சுட்டுப் பொருளைக் கொடுக்கக் கூடிய சொற்களாகத் தான் இருக்கும் (அம்மா, அப்பா, பால், வா, போ, மேலே, கீழே போன்றவைகள்).

18 முதல் 24 மாதங்களில் குழந்தை மொழியை மேலும் கற்கத் தொடங்குகின்றது. இப்போது அது ஒரு சொற்களில் இருந்து இரு சொற்களைக் கூறத் தொடங்கிவிடும். பின்னர் அது ஒரு சொற்றொடரையும் கூறத் தொடங்கி விடும். ஆனால் அவை முழுமையான இலக்கணத் தன்மை பெற்றிருக்காது. இருந்த போதும் அவற்றை முறையாகப் பயிற்றுவிக்கத் தொடங்கும் போது அவை செம்மை படத் தொடங்கும். அதாவது குழந்தை படிப்படியாக மொழித் திறனைப் பெற்றுக் கொண்டாலும், அது தனது  கேள்வி ஞானத்தால் மட்டுமே மொழியறிவை முதலில் பெறுகின்றது. இத்தகைய நிலையில் குழந்தை கற்கத் தொடங்கும் முதல் மொழி வீடுகளில் தாய், தந்தையர், உற்றார்,  உறவினர் பேசுகின்ற மொழியாகவே இருக்கும். அம் மொழியே ஒருவரின் தாய் மொழியாகவும் ஏற்கப்படுகின்றது.

தாய் மொழி என்பதில் சிந்திக்கத் தொடங்கும் குழந்தைகளால் அவற்றிலேயே எழுதவும், வாசிக்கவும் கற்றுக் கொடுக்கப்பட வேண்டும். அதுவே அவர்களின் மூளை வளர்ச்சிக்கும்  உதவி புரியும். அந்த மொழியில் கற்பதே அவர்களுக்கு எளிதாகவும், ஆறுதலாகவும் இருக்கும். அதுவே ஒரு வலிமையான மொழியறிவின் அடித்தளத்தையும் ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும்.

தமிழகத்தையும், வட இலங்கையையும் எடுத்துக் கொண்டால் பெரும்பாலான மக்கள் வீடுகளிலும், மாநிலம் முழுவதுமே தமிழ் மொழியிலேயே பேசுகின்றனர். ஆக பெரும்பான்மையான பயன்பாட்டு மொழியாகத் தமிழே இருக்கின்றது. ஆனால் இன்று கணிசமான தமிழ் பெற்றோர்கள் தமது பிள்ளைகளுக்கு ஆரம்பக் காலம் முதலே ஆங்கிலத்தைப் பயிற்றுவிக்கவும் தொடங்குகின்றனர். சில சந்தர்பங்களில் தாய் மொழியைப் பற்றிக் கவலைப் படாமல் ஆங்கிலத்தையோ, வேறு மொழிகளையோ திணிக்கத் தொடங்குகின்றனர்.

உலகில் வளர்ச்சியடைந்த நாடுகளில் தாய்மொழி வழியில் தான் கல்வி கற்கின்றனர். இதனால் தான் அந்த நாட்டு மாணவர்கள் அறிவிலும், ஆற்றலிலும் சிறந்து விளங்குகின்றனர். பல கண்டுபிடிப்புக்களை நிகழ்த்துகின்றனர். ஆண்டுத் தோறும் பல துறைகளில் பல சாதனைகளை நிகழ்த்துகின்றனர். ஐரோப்பா, மத்திய கிழக்கு, கிழக்காசியா எனப் பொருளாதாரத்தில் மேன்மை கண்ட நாடுகளில் அந்தந்த நாட்டு மொழிகளில் தான் பால்வாடி முதல் பல்கலைக்கழகம் வரை படிக்கின்றனர். ஆனால் நம் இந்தியாவிலோ ஆங்கிலக் கல்வியே முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளது. அதுவே சிறந்தது என்ற எண்ணமும் நம்மிடைய நிலவி வருகின்றது.

தமிழகத்தின் ஆட்சி மொழியாக மட்டுமல்ல தொலைக்காட்சிகள், ஊடகங்கள், வணிகங்கள், வெகுமக்கள் மொழியாகவும் தமிழே இருந்து வருகின்றது. ஆனாலும் தமிழைப் பேசவும், எழுதவும் தெரிந்தால் மட்டும் போதும் என்ற குருட்டுத் தனம் பலரிடம் இருப்பது அதிர்ச்சியளிக்கின்றது. 1980-களில் இருந்து இன்று வரை இந்த 35 ஆண்டுகளில் தனியார் பள்ளிகள் பலவும் மழைக்கு முளைத்த காளாண்களைப் போலப் பட்டி தொட்டியெல்லாம் முளைத்து வருகின்றன. ஏறத்தாழ 8000 தனியார் பள்ளிகளில் இன்று ஆங்கிலக் கல்வி மட்டுமே தரமானது என்ற போலி வாக்குறுதிகளை வழங்கி குருட்டு மனப்பாடக் கல்வி முறையைப் போதித்து வருகின்றனர். இதன் விளைவாகத் தமிழை மட்டுமல்ல சிந்திக்கும் ஆற்றலையே மறந்து போய் ஒரு சமூகம் உருவாகி விட்டது எனலாம்.

இந்தப் பள்ளிகள் பலவும் தமிழை முற்றாகப் புறந்தள்ளிவிட்டு இரண்டாம் மொழியாக ஹிந்தி, பிரஞ்சு, ஜெர்மன், சமஸ்கிருதம் என அந்நிய மொழிகளை மட்டுமே கற்பித்து வந்தன. இதனால் தமிழை ஒரு பாடமாகக் கூடப் படிக்காமல் பள்ளி, கல்லூரி படிப்பை முடித்துவிட்டு வெளியே வருவோர் ஆயிரக் கணக்கில் இருக்கின்றனர். குறைந்தது இந்தப் பள்ளிகளில் தமிழை ஒரு பாடமாகாவது கற்பிக்க வேண்டும் என்ற குரல் சமூக ஆர்வலர்களால் முன் வைக்கப்பட்டு வந்தன.

உண்மையில் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட மொழிகளைக் கற்பது பல நன்மைகளை உண்டாக்கும் என ஆய்வாளர்கள் பலர் கருதுகின்றனர். அதே சமயம் இரண்டாவது மொழியை எந்த வயதில் ஒரு குழந்தைக்கு அறிமுகம் செய்ய வேண்டும், எவ்வளவு பயிற்றுவிக்க வேண்டும் என்பதையும் நாம் கவனத்தில் எடுக்க வேண்டும்.

கனடா நாட்டைச் சேர்ந்த மொழி ஆய்வாளர் ஜிம் கம்மின்ஸ் கூறுகின்றார் ஒரு குழந்தை ஒரு மொழியை நல்ல விதத்தில் கற்ற பின்னரே இன்னொரு மொழியில் கற்கத் தொடங்க வேண்டும் என்கின்றார். அதே சமயம் இன்னொரு மொழியைக் கற்கத் தொடங்கிய பின்னர் அது தாய் மொழியையும், இரண்டாவது மொழியையும் வளப்படுத்துவதோடு பிள்ளைகளின் கல்வித் திறனையும், சிக்கல் தீர்வு திறனையும் வளர்த்தெடுக்கின்றது என அவர் கூறுகின்றார்.

கனடாவின் கியுபெக் மாநிலத்தில் பிரஞ்சு மொழியிலேயே கல்விக் கற்கின்றனர். அதே சமயம் ஆங்கிலத்தையும் ஒரு பாடமாகவும் கற்கின்றனர். இது குறித்து ஆய்வு நடத்தி பூர்னட் திரைட்ஸ் மற்றும் தள்ளோவிட்ஸ் ஆகியோர் கூறுகின்றனர், பிரஞ்சு மொழியில் கணிதம், அறிவியலைக் கற்குமளவு அறிவுத் திறன் பெற்ற மாணவர்கள் கூடுதலாக ஆங்கிலத்தை ஒரு மொழியாகவே கற்கத் தொடங்குகின்றனர். இவர்களின் அறிவு வளர்ச்சி ஆங்கிலம் மட்டுமே கற்கும் மாணவர்களை விடச் சிறப்பாக அமைந்திருக்கின்றதாம்.

அதாவது தாய் மொழியை முறையாகப் பயின்ற பின்னர் இன்னொரு மொழியைக் கற்கத் தொடங்கும் மாணவர்களின் மதிப்பெண்கள். வெறும் வேறு மொழியில் மட்டுமே பயின்று வரும் மாணவர்களை விட அதிகமாக இருக்கின்றது.

இதனை அமெரிக்காவில் வசிக்கும் மெக்சிக்கன் மாணவர்களை ஆராய்ச்சி செய்த டேவிட் அகுவாயோவும் நிரூபிக்கின்றார். தாய் மொழிகளில் பயின்று வரும் மெக்சிக்கன் வம்சாவளி மாணவர்கள், ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே பயின்று வரும் மெக்சிக்கன் மாணவர்களை விடக் கூடுதல் மதிப்பெண்களையும், வெற்றிகளையும் ஈட்டியுள்ளனர்.

இரண்டாவது மொழியைக் கற்கும் மாணவர்களின் அறிவுத் திறன் வளரக் கூடியதாய் இருக்கின்றது. அதே சமயம் அவர்கள் இரு மொழிகளையும் கலப்படம் செய்யாது இரு மொழிகளின் அடிப்படைகளையும், இலக்கணங்களையும், பேச்சு முறைகளையும் பகுத்தறிந்து பயின்றால் ஒரு மொழியின் தாக்கம் மற்றொரு மொழியில் ஏற்படாமல் இரு மொழிகளையும் நன்றாகப் பேச முடிகின்றது என லான்றி என்ற ஆய்வாளர் கூறுகின்றார்.

தாய் மொழியில் படித்துக் கொண்டால் மேற்படிப்புக்களில் ஆங்கிலத்துக்கு மாறும் போது கடினமாக இருக்கும் என்ற வாதத்தையும் ஆய்வுகள் தகர்த்து எறிந்துள்ளன. கடந்த 2005-ஆம் ஆண்டுக் கனடாவில் நடத்தப்பட்ட மாணவர் கருத்துக் கணிப்பில் பிரஞ்சு மொழியில் கற்று வந்த மாணவர்கள் ஆங்கிலத்தில் மேற்படிப்பை வெற்றிகரமாக தொடர்ந்துள்ளனர். சொல்லப் போனால் பல மாணவர்கள் சில பாடங்களை ஆங்கிலத்திலும், சில பாடங்களைப் பிரஞ்சில் கூட எடுத்துப் படிக்கக் கூடியதாக இருந்தது.

தனியார் பள்ளிகள் வியாபாரம் செய்ய தொடர்ந்து சொல்லப்பட்டு வருகின்ற பொய் பிரச்சாரங்களில் ஒன்று தான் ஆங்கில வழியில் படித்தால் கைநிறைய சம்பாதிக்கலாம் என்பது. தமிழகத்தில் பல்லாயிரக் கணக்கான ஆங்கில வழிப் பள்ளிக் கூடங்கள் உள்ளன. இதிலிருந்து ஆண்டுக்கு ஆயிரக் கணக்கானோர் கற்று வேலைக்கு தயாருகின்றனர். இவர்களில் எத்தனை பேர் கைநிறைய சம்பாதிக்கின்றனர்? அல்லது ஐடி நிறுவனங்கள் முதல் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் எத்தனையோ தமிழ் இளைஞர்கள் கைநிறைய சம்பாதிக்கின்றனர் அவர்களில் எத்தனையோ பேர் தமிழ்வழிப் பள்ளிகளில் படித்தவர்கள் தானே என்பதை ஏன் பார்க்க மறுக்கின்றோம்.

தமிழக அரசாங்கம் ஏற்கனவே மாநில கல்விவாரிய பள்ளிகளில் தமிழை கட்டாயமாக ஒரு பாடமாக படிக்கும் தமிழ் கல்வி சட்டத்தை நிறைவேற்றி வருகின்றது. வரும் ஆண்டில் இருந்து மத்திய கல்வி வாரிய பள்ளிகளிலும் தமிழை கட்டாயமாக ஒரு பாடமாக அனைவரும் படிக்கும் ஆணையை போட்டுள்ளது. தமிழகத்தில் 543 மத்திய கல்விவாரிய பள்ளிகள் இயங்கி வருகின்றன. முதல் கட்டமாக ஒன்றாம் வகுப்பில் இருந்து இது தொடங்கப்படுகின்றது. இதனால் ஏற்கனவே தமிழை கற்காத உயர்நிலை மாணவருக்கு எவ்வித பாதிப்பும் ஏற்படாது. ஆனால் இந்த ஆணை இன்னமும் நவோதயா, கேந்திரிய வித்திலாயம், சைனிக் பள்ளிகளுக்கு வழங்கப்படவில்லை. விரைவில் இந்த பள்ளிகளுக்கும் ஆணை வழங்கப்படும் என எதிர்பார்க்கப்படுகின்றது.

இது ஒருவகையில் மகிழ்ச்சி தருகின்றது என்ற போதும், மாநிலம் முழுவதும் இயங்கி வரும் தனியார் தமிழ் வழி பள்ளிகள் பலவற்றுக்கு போதிய நிதியாதாரம் இல்லாததால் மூடும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளன. கடந்த ஆண்டு மட்டும் 49 தனியார் தமிழ் வழி பள்ளிகள் மூடப்பட்டுள்ளன. பல தனியார் தமிழ் வழி பள்ளிகள் மாணவர்களிடம் இருந்து மிக குறைந்த அளவே நிதி பெறுவதால், அவற்றால் தனித்து இயங்க முடியாத நிலையில் உள்ளன. மேலும் 33 பள்ளிகள் பெரும் நிதி நெருக்கடிக்குள் சிக்கி தவிப்பதாக செய்திகள் வெளியாகி வருகின்றன. அது மட்டுமின்றி தமிழ் வழி அரசுப் பள்ளிகளை அழிக்கும் முகமாக அவற்றை எல்லாம் ஆங்கில வழி பள்ளிகளாகவும் மாற்ற முனைகின்றது தற்போதைய தமிழ்நாடு அரசாங்கம்.

தமிழ்நாட்டிலும் சரி அயலகத்திலும் சரி தமிழ்வழியில் படித்து விட்டு கைநிறைய சம்பாதிக்கும் எண்ணற்ற நபர்கள் இருக்கின்றனர். ஆங்கில வழியில் படித்து விட்டு பத்தோடு பதினொன்றாக குப்பைக் கொட்டிக் கொண்டு இருப்பவர்களும் உள்ளனர். இது தான் எதார்த்தம்.  கைநிறைய சம்பாதிப்பது என்பது ஒருவரது அறிவும், திறமையும் எந்தளவுக்கு விருத்தியாகி உள்ளது என்பதோடு அந்த நபர் எந்தளவுக்கு ஊக்கத்தோடு உண்மையாக உழைத்து அந்த இடத்தை அடைந்தார் என்பதைப் பொறுத்தது தானே ஒழிய ஆங்கிலம் படிப்பதிலோ, இந்தி படிப்பதிலோ வந்துவிடுவதில்லை.

ஏன் இவற்றை எல்லாம் சொல்கின்றேன் எனில், ஒரு மொழி நிலைத்திருக்க மக்களின் பயன்பாடு, நிலப்பரப்பு, அரசியல் அதிகாரம், சமூக பொருளாதாரப் பங்கு என்பவை மிக மிக அவசியம். இவற்றில் ஒன்று குறைந்தாலும் மொழி அழிந்து போய்விடக் கூடும். குறிப்பாக தமிழகத்தில் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக தமிழின் வளர்ச்சி குன்றி வருகின்றது. ஆரம்ப கால திராவிட மற்றும் தமிழ் அரசியல் இயக்கங்கள் தமிழ் மொழியின் மறுமலர்ச்சியில் பெரும் பங்காற்றி வந்தன. இந்தி மொழி திணிக்கப்பட்ட போது இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டங்களை நிகழ்த்தியதோடு, தமிழ் மொழி மீதான மக்களின் ஆர்வத்தை தூண்டிவிடவும் செய்தன.ஆயிரம் ஆண்டுகால சமற்கிருத கலப்புக்களை நீக்கி தனித்துவமான தமிழ் சொற்களை அறிமுகப்படுத்தியதோடு, தமிழ் மொழி கல்விக்கும், தமிழ் பயன்பாட்டுக்கும் வழி வகுத்தன.

ஆனால் 1970-களில் ஏற்பட்ட திராவிட இயக்க பிரிவினைக்கு பின் திராவிட அரசியல் கட்சிகள் தத்தமது பொருளாதார நலன்களை மட்டும் கருத்தில் கொண்டு செயல்படத் தொடங்கின. இதன் விளைவாக 1980-களில் எண்ணற்ற தனியார் பள்ளிகள் முளைத்தன, இவை யாவும் ஆங்கில மொழிக் கல்வியை முக்கியத்துவம் செய்தன. விடுதலைக்கு முன் ஐரோப்பியர்களால் நடத்தப்பட்ட தனியார் கல்வி நிலையங்களை காப்பி செய்து இவை தொடங்கப்பட்டதால் நடுத்தர மக்களிடம் நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தன. அது போக புதிய பொருளாதாரத்தில் ஆங்கிலத்தின் பங்கு உயர்த்தப்பட்டது. இதன் விளைவாக வேலை வாய்ப்புக்கு உகந்த மொழியாக ஆங்கிலம் உயர்த்தப்பட்டது.

1990-களில் ஏற்பட்ட ஊடக வளர்ச்சிக் காலங்களில் பல புதிய தொலைக்காட்சி சேனல்கள் தமிழ்நாட்டில் உருவாகின. இவற்றில் சன் டிவி போன்ற சேனல்கள் திராவிட கட்சிகளை நடத்துவோராலேயே உருவாக்கப்பட்டன. இந்த ஊடகங்கள் தமிழ் மொழி வளர்ச்சிக்கு பங்காற்றாமல் மொழிச் சிதைவுக்கு வழிகோலின. வியாபர மயமாக்கப்பட்ட நிகழ்ச்சிகளை வழங்கிய இந்த தொலைக்காட்சி சேனல்கள் அதிகளவு ஆங்கிலக் கலப்புடைய மொழி நடையை பயன்படுத்த தொடங்கின. அதே காலக் கட்டத்தில் பத்திரிக்கைகள், செய்தி தாள்கள் என்பவையும் தொலைக்காட்சி போன்ற புதிய ஊடகத்தினால் ஏற்பட்ட போட்டி நிலையை சரிகட்ட தாமும் தம் பங்குக்கு ஆங்கிலம் கலந்த, கொச்சைத் தமிழ் நடைகளில் எழுதத் தொடங்கினார்கள். இவ்வாறு தனியார் பள்ளிகள், தொலைக்காட்சி சேனல்கள், பத்திரிக்கைகள், சினிமாக்கள் என்பவை ஒரு தலைமுறையினரை கலப்புத் தமிழ் தலைமுறையினராக உருவாக்கியது. இந்த சக்தி வாய்ந்த ஊடகங்கள் தமிழகத்தின் மூலை முடுக்கு எல்லாம் பரவி பாமரர்களின் நாவில் கூட காலம் காலமாக பேசி வந்த தமிழை மறக்கடித்து கலப்பு மொழியை பரப்பின.

2000-களில் ஏற்பட்ட புதிய பண்பலை வானொலி நிலையங்களின் வருகையும், இணையதள ஊடகங்களின் வருகையும் கலப்புத் தமிழ் முறையை மேலும் துரிதப்படுத்தின. ஆக இன்று அடுத்த தலைமுறையையும் கலப்பு தமிழ் நோக்கி நகர்த்தியது. அதுவும் போக பன்னாட்டு பொருளாதார சூழலும், தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களின் வருகையும் ஆங்கிலம் ஒன்றே பொருளாதார வளர்ச்சிக்கான மொழியாக மாற்றியது. இதற்கு துணை போகும் வகையில் தமிழகத்தை ஆட்சி செய்த அரசாங்கங்கள் தொடர்ந்து தமிழ் வழிக் கல்வியை புறக்கணித்ததோடு, அதிகளவிலான தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் வளரவும் துணை நின்றன. இதனால் குறைந்த பொருளாதாரம் கொண்ட மக்களே தரமற்ற தமிழ் வழிக் கல்வியை பயில வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்பட்டனர். இதுவும் ஒருக் கட்டத்தில் தமிழ் மொழிக் கல்வி என்றாலே தரமற்றவை, பொருளாதார லாபம் இல்லாதவை என்ற தோற்றத்தை சமூகத்தில் ஏற்பட வழி வகுத்தது.

என்னதான் ஆங்கிலத்தில் கல்வி கற்றாலும் நம்மவர்கள் அமெரிக்கா, கனடா வந்த பின் மீண்டும் இங்குள்ள ஆங்கிலத்தை கற்க வேண்டியுள்ளது என்பது தான் உண்மை.  நம்மவர்கள் என்ன தான் அங்கு விழுந்து விழுந்து ஆங்கிலம் கற்றுவிட்டு வந்தாலும், ஆங்கிலம் கற்றவர் என்பதால் இங்கு யாரும் கூப்பிட்டு வேலை தருவதில்லை. திறமைக்கே முதலிடம். இதை நம்மவர்கள் முதலில் உணரவேண்டும். ஆங்கிலத்தை மட்டும் நம்பிக் கொண்டு வந்த பல மருத்துவர்கள், பேராசிரியர்கள் இங்கு கார் ஓட்டிக் கொண்டும், கறிக்கடையில் இறைச்சி வெட்டிக் கொண்டும், உணவங்களில் மேசைத் துடைத்துக் கொண்டிருப்பதும் தனிக்கதை. ஆனால் திறமையை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு ஆங்கிலம் தெரியாமல் வந்த பலரும், மூன்றாண்டுகளில் ஆங்கிலம் கற்று உயர்பதவிகளில் வலம் வருவோரை பார்த்திருக்கின்றேன்.

தமிழகத்தில் முளைத்துவிட்டுள்ள பல தனியார் பள்ளிகளில் வகுப்புக்களில் தமிழ் பேசினால் அபராதம் கோரும் மோசமான நிலையும் இருக்கின்றது. இது எத்தகைய அபத்தமான ஒன்று, உலகில் எங்கும் நடக்காத ஒரு மனித உரிமை மீறல்.  ஒருவர் தமது மொழியில் பேசினால் அபராதம் கட்ட வேண்டுமாம்.

அதாவது ஒரு குழந்தை முதன் முதலாகப் பேசத் தொடங்குவது அதன் தாய், தந்தை மற்றும் வீட்டில் வசிப்போர் பேசும் மொழியில் தான், அது தான் இயல்பும் கூட. அந்த முதல் மொழியைச் சீராக முறையாகக் கற்றுக் கொடுக்கும் பட்சத்தில் தான் அதன் மூளைத் திறன் விரிவடையும். தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை பெரும்பாலான குழந்தைகள் தமிழ் மொழியில் தான் சிந்திக்கத் தொடங்கும் சாத்தியங்கள் அதிகம். அதே குழந்தை அடுத்து அதன் சுற்றத்து மொழியை உள்வாங்கத் தொடங்கும். வீடுகளைத் தாண்டி பள்ளிகள், தோழர்கள், ஊடகங்கள் ஆகியவற்றில் இருக்கும் முதன்மை மொழியைக் கற்கவும் வேண்டும். அதுவே அவர்கள் வாழ்நாள் மொழியாக மாற்றமடையும் சூழல் இருக்கின்றது.

உதாரணத்துக்குக் கருநாடகத்தில் வாழும் தமிழர்களுக்குக் கன்னடமும், தென்னிலங்கையில் வாழும் தமிழர்களுக்குச் சிங்களமும், மலேசியாவில் வாழும் தமிழர்களுக்கு மலாயும் முக்கிய மொழிகளாக இருக்கின்றது. தமிழோடு அவர்கள் அம் மொழிகளையும் கற்றே ஆக வேண்டும். இதே போன்று தமிழ் தாயகப் பகுதிகளில் வாழும் வேற்று மொழியினருக்குத் தமிழ் முதன்மை மொழியாக இருக்கின்றது. அதுவே அவர்களின் இருப்பையும், அந்தச் சமூகத்தில் தம்மை  நிலைநிறுத்தவும் உதவும்.

தமிழர்கள் இன்று தமிழோடு ஆங்கிலத்தையும் கலந்து பேசியதன் விளைவால் அவர்களால் தமிழ் மட்டுமல்ல ஆங்கிலத்தையும் சுதி சுத்தமாகப் பேச முடியாத நிலையே ஏற்பட்டுள்ளது.

ஆக தாய் மொழிக் கல்வியும் மிக அவசியம் ஆகின்றது. அத்தோடு பொருளாதாரச் சந்தையில் நிலைத்து நிற்கவும், வேலை வாய்ப்புக்கள் போன்றவற்றைப் பெறவும் பல மொழிகளைப் பயில வேண்டிய சூழலும் ஏற்பட்டுள்ளது.

பன்னாட்டு பொருளாதார சூழலும், தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களின் வருகையும் ஆங்கிலம் ஒன்றே பொருளாதார வளர்ச்சிக்கான மொழியாக மாற்றியது. இதற்கு துணை போகும் வகையில் தமிழகத்தை ஆட்சி செய்த அரசாங்கங்கள் தொடர்ந்து தமிழ் வழிக் கல்வியை புறக்கணித்ததோடு, அதிகளவிலான தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் வளரவும் துணை நின்றன. இதனால் குறைந்த பொருளாதாரம் கொண்ட மக்களே தரமற்ற தமிழ் வழிக் கல்வியை பயில வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்பட்டனர். இதுவும் ஒருக் கட்டத்தில் தமிழ் மொழிக் கல்வி என்றாலே தரமற்றவை, பொருளாதார லாபம் இல்லாதவை என்ற தோற்றத்தை சமூகத்தில் ஏற்பட வழி வகுத்தது.

இந்த நிலையில் தமிழ் மொழி பள்ளிகளையும் மூடிவிட்டு ஆங்கில வழிக்கு மாற்றத் தொடங்கியுள்ளது தமிழக அரசு. தமிழ் வெறும் ஒரு பாடமாக மட்டுமே இன்று பெரும்பாலான பள்ளிகளில் மாறும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. அதுவும் கட்டாய பாடம் இல்லை என்பதால், இன்று தமிழை கற்காமலேயே தமிழகத்தில் பிறந்து வளர்ந்து வாழ முடியும் என்ற துர்பாக்கிய நிலையும் உள்ளது. இன்றும் தமிழ்நாட்டில் தமிழ் (First Language Optional) ஆகத்தான் இருக்கிறது. தமிழுக்குப் பதிலாக, இந்தியையோ, சமற்கிருதத்தையோ, பிரஞ்சையோ எடுத்துப் படித்து தமிழ் வாசமே இல்லாமல் Ph.d வரை படித்துவிட முடியும். இது கிட்டத்தட்ட 15-ம் நூற்றாண்டளவில் கேரளத்தில் ஏற்பட்ட தமிழ் மொழிச் சிதைவுக்கு ஒப்பானதாகவே கருத முடிகின்றது.

அரசுப் பள்ளிகளிலும் 1-ம் வகுப்பில் சேரும் மாணவர்களுடைய பெற்றோர்களில் குறைந்தது 20 பெற்றோர்கள் விரும்பினால் ஆங்கில வழி வகுப்புகள் ஆரம்பிக்கப்படும் என்று ஜெயலலிதா அரசு அறிவித்தது. இதனைத் தொடர்ந்து சுமார் 3500 ஆரம்பப் பள்ளிகளில் ஆங்கிலவழிக் கல்வியில் சுமார் 80,000 மாணவர்கள் சேர்ந்துள்ளதாக செய்தி வெளிவந்துள்ளது. 2012-13 கல்வி ஆண்டில் 640 பள்ளிகளில் இந்தத் திட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட போது, பல பள்ளிகளில் அனைத்து பெற்றோர்களும் ஆங்கில வழிக் கல்வியையே தேர்வு செய்தனர். அதற்கும் முன்னரே மாகராட்சிப் பள்ளிகளில் ஆங்கில வழிக்கல்வி தொடங்கி விட்டது.

ஏற்கனவே தமிழ் மொழியின் எழுத்துக்களை அழித்துவிட்டு ரோமன் எழுத்துக்களில் எழுதலாம் என தமிழ் எழுத்தாளரே அறிவிக்கும் அளவுக்கு சென்று விட்டன. தமிழ் மொழியை பாதுக்காப்பதன் ஊடாக ஓரளவு அரசியல் செய்து வந்த திமு கழகம் போன்ற கட்சியும் தனது சுயநல அரசியலாலும், ஊழல்வாதத்தாலும் வலிமை இழந்து போய்விட்ட நிலையில் அரசியல் மட்டத்தில் தமிழ் மொழிக்கான இடத்தை நிலைநிறுத்தச் செய்யும் குரலும் ஒடுங்கி வருகின்றது. இந்த நிலை தொடருமானால் வரும் தலைமுறைகளில் தமிழ் வெறும் பேச்சு மொழியாக மட்டுமே இருக்கும் அபாயம் உள்ளது.

தமிழகம் இன்று பல முன்னேற்றங்களைக் கண்டுள்ளது தான். சமூக, பொருளாதாரத்தில் பல சிறப்புக்களை நாம் பெற்றுள்ளோம் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. குறிப்பாக இலவசக் கல்வி, மதிய உணவுத்திட்டம், பெண்கள் முன்னேற்றம், இட ஒதுக்கீடுகள், பொருளாதார வளர்ச்சி எனப் பல சாதனைகளை நாம் பெற்றுள்ளோம். ஆங்கிலம் மட்டுமல்ல தாய் மொழிக் கல்வியும் மிக அவசியம் ஆகின்றது. அத்தோடு பொருளாதாரச் சந்தையில் நிலைத்து நிற்கவும், வேலை வாய்ப்புக்கள் போன்றவற்றைப் பெறவும் பல மொழிகளைப் பயில வேண்டிய சூழலும் ஏற்பட்டுள்ளது.

இன்றையக் காலக்கட்டத்தில் இணைய தளங்கள் தமிழ் மொழி வளர்ச்சிக்கு பெரும் உந்து சக்தியாக இருந்து வருகின்றன. அதே போல பல இளைஞர்கள் தமிழ் மொழி மீது ஆர்வமுடையவர்களாகவும், தமிழ் மொழியை வளர்ச்சிப் பாதைக்கு கொண்டு செல்ல உழைத்துக் கொண்டிருப்பவர்களாவும் உள்ளது சாதகமான ஒரு விடயமாகும்.

ஒரு மொழியைக் கற்றுக்கொள்வதற்கு அந்த மொழி வழியாக கல்வி கற்பது மட்டுமே உதவுவதில்லை. முதுநிலைப் பட்டப் படிப்பு வரை கூட ஆங்கில வழியில் படித்திருந்தாலும், எளிய ஆங்கில வாக்கியங்களைக் கூட பேச முடியாதவர்கள் பலர் உள்ளனர். ஆங்கிலத்தில் ஒருவர் சரளமாக உரையாட, எளிய ஆங்கில வாக்கியங்களைப் படித்து புரிந்து கொள்ள தேவைப்படுவது தரமான ஆங்கில மொழிக்கல்வியே தவிர எல்லாப் பாடங்களையும் புரியாத மொழியில் பயின்று வரும் பேருக்கான ஆங்கில வழிக் கல்வி அல்ல.

முக்கியமாக தமிழக அரசும், தமிழ் மக்களும் தமிழ் மொழியை பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு உகந்த மொழியாக மாற்ற முனைய வேண்டும். அவ்வாறான சூழல் ஏற்பட்டால் மட்டுமே தமிழ் மொழி தழைத்தோங்க முடியும். தமிழ் மொழியின் முக்கியத்துவத்தையும் அதனை தமிழகத்தின் அரசியல் பொருளாதார சாதக மொழியாக மாற்றவும் மிகப் பெரிய சவாலை எதிர் நோக்கியுள்ளோம். உலகின் தாய் மொழி கல்வியை பயின்று பொருளாதாரத்தில் வலிமை கொண்ட தேசங்களான பிரான்ஸ், ஜெர்மன், ஜப்பான், இங்கிலாந்து, நோர்வே என பல நாடுகளிடம் இருந்து நாம் பயில வேண்டிய விடயங்கள் நிறையவே உள்ளன. வெறும் தமிழ் பழமையான மொழி, செம்மொழி என வாய் கிழிய பிரச்சாரம் செய்வதை விட தமிழை அடுத்த தலைமுறையினரிடம் கொண்டு சேர்ப்பது எவ்வாறு என்பதையும், தமிழக அரசியலில் தமிழுக்கான உரிமைக் குரலை ஒலிக்கச் செய்வது எவ்வாறு  என்பதையும், தமிழை பொருளாதார லாபமுடைய மொழியாக மாற்றுவது எவ்வாறு என்பதையும் குறித்து நாம் சிந்தித்து ஒன்றிணைந்து உழைக்க வேண்டும்.

ஆங்கிலவழியில் படித்தால் அறிவாளியாகலாம்; எங்கு போனாலும் வேலை கிடைக்கும் என்ற மாயை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் தமிழகத்தில் இயங்கும் அரசு நிறுவனங்கள், பற்பல தொழில்கள் செய்யவும், வர்த்தகங்களில் ஈடுபடவும் தமிழே மிகப் பிரதானமானது. இவற்றில் ஆங்கிலம் அவசியம் கூட கிடையாது. வெறும் 6 சதவீதமே உள்ள தொழில்நுட்ப பணிகளுக்காக அனைவரும் ஆங்கிலத்தில் படித்து ஐடித் துறைக்குள் போக வேண்டும் என்ற நினைப்பு விதைக்கப்பட்டுள்ளது.

நான் முழுக்க முழுக்கத் தமிழ்மொழி வழியிலேயே படித்து – அரசுப் பள்ளிகளிலேயே படித்து உயர்ந்த நிலைக்கு வந்திருக்கிறேன். அரசாங்க வேலைகளில் தமிழ் வழியில் படித்தவர்களுக்கு 20 சதவீத ஒதுக்கீடு உண்டு. எனவே உற்சாகமாகத் தாய்மொழியில் படிக்க வையுங்கள், ஆங்கிலத்தின்பின் ஓட வேண்டாம் என துணை வேந்தர் முனைவர் ம. திருமலை கூறுகின்றார். கணிதமேதை ராமானுஜம், விஞ்ஞானியும் முன்னாள் குடியரசுத் தலைவருமான அப்துல் கலாம், உச்ச நீதிமன்றத்தின் இன்றைய தலைமை நீதிபதி சதாசிவம் போன்றவர்கள் அரசுப்பள்ளியில் தமிழ் வழியில் படித்து புகழ் பெற்றவர்கள்தானே.

எட்டு கோடி பேர் வாழும் தமிழகத்தின் நிலப்பரப்பையும், மக்கள் தொகையையும் ஒத்த ஜெர்மனில் எவ்வாறு டொய்ச்சு மொழி கல்வி, பொருளாதார, அரசியல் மொழியாக இயங்கி வருகின்றது என்பதை தமிழர்கள் உணர்ந்து அவர்களிடம் இருந்து பாடங்கள் கற்க வேண்டும். ஆனால் தமிழ் மொழியின் அழிவின் மீது ஏறிக் கொண்டு நமது அடையாளங்களை இழப்பது நமது முகத்தை சிதைத்து நமது முகவரியை அழித்துப் போவதற்கு சமமாக இருக்கும் என்பதை மறக்க கூடாது.

ஆனால் தமிழகத்தில் சிதையும் தமிழானது மற்றொரு புலத்தில் வளரும் என்ற வாசகத்தில் எனக்கு நம்பிக்கையில்லை. தமிழைத் தமிழ் தாயகத்தில் மட்டுந்தான் வளர்த்துக் கொள்ள முடியும். தமிழர்கள் குடியேறிய நாடுகளில் இலங்கை, மலேசியா போன்ற நாடுகளில் மட்டுமே தமிழ் வாழும் மொழியாக இருக்கின்றது. மற்ற நாடுகளில் தமிழ் ஒரு சில தலைமுறைக்கு மேல் நீடித்ததுமில்லை, நீடிக்கப் போவதுமில்லை.

தமிழ் மொழியை வளர்க்கவும், தமிழர் நலன் பெறவும் ஐந்தாம் வகுப்பு வரையில் தனியார் பள்ளிகள் உட்பட அனைத்து பள்ளிகளிலும் தமிழ் வழி கல்வியை அறிமுகம் செய்வதோடு, தனியார் ஆங்கில வழிப் பள்ளிகளுக்கு அதிக வரி விதிப்பும் செய்யலாம். இதன் மூலம் இதன் மூலமே தமிழகத்தில் தமிழ் வழி பள்ளிகள் தொடர்ந்து இயங்குவதோடு, தமிழ் மொழி வளர்ச்சிக்கும் வித்திடுவதோடு மழைக்கு முளைக்கும் காளாண்கள் போல முளைத்து கிடக்கும் தனியார் ஆங்கில வழி பள்ளிகளின் பெருக்கத்தையும் கட்டுப்படுத்தலாமே.

தமிழ் மொழி என்பது நம் கைகளைப் போன்றது, ஆங்கிலம் என்பது கருவியைப் போன்றது. கருவியை நம்பி யாரும் கைகளை இழக்க மாட்டார்கள். மரம் வெட்ட கோடாரி இருக்கின்றதே என்ற நினைப்பில் எந்த மடையரும் தம் கைகளை வெட்டி வீசிவிட மாட்டார்கள். ஆனால் இன்று தமிழர்களாகிய நாம் கோடாரியை நம்பி நம் கைகளை வெட்டி வீசிக் கொண்டிருக்கின்றோம். ஆங்கிலம் மட்டுமே கற்றுக் கொண்டால் போதும், அதுவே சோறு போடும் என்ற நினைப்பில் தாய் மொழியை இழந்துவிட்டால் மிஞ்சப் போவது அடையாளமற்ற, ஊனமுற்ற ஒரு முட்டாள் பரம்பரையே என்பதை மட்டும் நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.


- பிரக்ஞகன்

தமிழ் நாட்டின் எதிர்காலம் நம் கைகளில்


தமிழ் நாட்டிற்கு இருபத்தோராம் நூற்றாண்டு பல சவால்களை சந்திக்கும் நூற்றாண்டாக மாறியுள்ளது என்பது உண்மை தான். நமது மூதாதையர் நமக்கு விட்டுச் சென்ற இயற்க்கை வளங்களை ஒரே தலைமுறையில் அழித்துவிட்டு நிற்கின்றோம். ஒரு காலத்தில் பசுமை பூத்துக் குலுங்கிய நிலங்கள் எல்லாம் இன்று வறண்டு காணப்படுகின்றன, அவற்றில் கட்டடங்களை எழுப்பி சுற்றுச் சூழலைக் கெடுத்து மாசாக்கியதோடு, அதன் விளைவால் உடல்நலத்தைக் கெடுத்து அவதிப்படுகின்றோம். இயற்கையாக இலவசமாக கிடைத்த நீரும், காற்றும் இன்று விலைக்கு வாங்கும் நிலைக்கு வந்திருக்கின்றோம்மி.

தமிழக சமூகம் என்றுமில்லாத அளவுக்கு மாற்றங்களை கண்டு வருகின்றது, ஆனால் அதன் ஆத்மா அழிந்துவிடவில்லை. தமிழகத்தின் ஆத்மா என்றுமே தன்னிகரற்றவை, அது ஆண்டாண்டு காலம் பல்வேறு சோதனைகளுக்கு மத்தியிலும் அசராது நிமிர்ந்து நின்று கொண்டிருக்கும் ஓர் உன்னத உணர்வு. அது என்ன தமிழக ஆத்மா எனக் கேட்கலாம் ? தமிழகத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் நமக்கு அதன் ஆத்மா தெரிவதில்லை, புரிவதில்லை, ஆனால் அது நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஆழமாய் புதைந்திருக்கின்றது. அதே சமயம் தமிழகத்தை விட்டு வெளியேறி புலம்பெயர்ந்து வாழும் ஒவ்வொருவருக்கும் அதன் ஆத்மா எப்படி பட்டது என்பதை நிச்சயமாக உணர்வார்கள். தாயை விட்டு விலகியோருக்குத் தான் அதனருமை என்றுமே விளங்கும்.

இல்லை என்றால் உலகின் உன்னதமான மனிதர்களை இந்த நாடு மீண்டும் தன் வசம் ஈர்த்திருக்காது எனலாம். தமிழகத்தை துறந்து விட்டு போன தமிழர்களை மட்டுமல்ல, அந்நியர்களையும் என்றுமே கவர்ந்துள்ளது என்பதே வரலாறு காட்டும் உண்மை எனலாம். விரும்புவதைக் கொடுத்துள்ளது. அலக்சாண்டர் இந்த மண்ணை ஆள ஆசைப்பட்டார். ரோமானிய, கிரேக்கர்கள் நமது நாட்டின் வாசனைத்திரவியங்களுக்காக ஓடோடி வந்தனர், குடியேறினர். சீனர்களும், சாவகர்களும் வியாபாரம் செய்தததோடு நமது மதங்களையும், தத்துவங்களையும், எழுத்துக்களையும், இதிகாசங்களையும் ஏற்றுச் சென்றனர். அரேபியர்கள், துருக்கியர், முகாலயர்கள், ஐரோப்பியர் என நம் மண்ணின் வளங்களுக்காய் படை எடுத்தனர். ஏன் யாராக இருந்தாலும் இந்த நாடு அவர்கள் விரும்பும் எதனையோ தந்துள்ளது. இன்றும் தந்து கொண்டே இருக்கின்றது, இல்லை என்றால் தமிழகத்தில் வர்த்தகம் செய்ய நவ நவீன காலனித்துவவாதிகள் உலக மயம் என்ற முகமூடிக் கொண்டு நமை நோக்கி படை எடுத்துக் கொண்டிருக்க மாட்டார்களே. தமிழகத்தை நோக்கி பலரும் வந்து கொண்டே இருக்கின்றார்கள். அயலகத்தில் இருந்து இங்கே அடைக்கலம் வேண்டியும், படை எடுத்தும், வியாபாரத்துக்காகவும், இன்னும் என்னனென்னவோ காரணங்களுக்காக வந்தவர்களை எல்லாம் இந்த நாட்டின் ஓரங்கமாய் ஏற்றுக் கொண்ட நாடு இது. ஆனால் அதன் ஆத்மாவை உணராமல் நாம் மட்டும் மவுனிகளாக ஐம்புலன்களை தன்வயத்துக்குள் முடக்கிக் கொண்ட ஆமைகளாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றோம். 

பக்கத்து வீட்டில் ஒருவன் பசித்திருக்கக் கூடாது என்பதற்காக கதவைத் தட்டி கஞ்சியைக் கூட பகிர்ந்துண்ணும் மான்பும், தன் மனைவியைத் தவிர மற்றவளை ஏறெடுத்து காணக் கூடாது என்ற கட்டுப்பாட்டையும், உழைக்க வக்கில்லாதவர்களைக் கூட அரவணைத்துக் கொள்ள சத்திர சாலைகளையும், வீடற்றோர் படுத்துறங்க கோவில் திண்ணைகளையும் கட்டி எழுப்பிய நாடு தான் இது. மூத்தோருக்கு மரியாதை செய்வதையும், யார் பெற்ற பிள்ளை என்றாலும் சோறூட்டி பாலூட்டி விடும் தாய்மார்களின் அன்பையும் கொண்ட நாடு இது. இன்று கூட பண்டிகை தினங்களில் சாதி, மதம் கடந்து பலகாரங்களை பகிர்ந்துண்பதையும், பக்கத்து வீட்டு வரவேற்பு அறையில் சொந்த வீடு போல எண்ணி குழுமி தொலைக்காட்சி பார்த்து கிடப்பதையும் காண முடியும். வெளிநாடுகளில் இவை எல்லாம் கனவிலும் காணக் கிடைக்காதவை. 

இத்தனை பெருமைகளை கொண்டிருந்தாலும் இந்த நாட்டின் கட்டுமானம் ஏற்றதாழ்வுகளையும், சாதியங்களையும், பாலியல் வன்முறைகளையும், இயற்கைச் சீரழிவுகளையும், உடல நலக் கேடுகளையும், மூட நம்பிக்கைகளையும் தன்னக்கத்தே கொண்டிருப்பது தான் இந்த நாட்டின் முக்கியமான சாபக்கேடாகவும் இருக்கின்றது. எதனையும் விலக்கக் கூடாது ஏற்க வேண்டும் என்ற தமிழக பண்பின் விளைவோ, அல்லது மூத்தோர் சொல் மிக்க மந்திரம் இல்லை என்பதை ஆழப் பற்றிக் கொண்ட நமது சிந்தனை ஆக்கமோ நாம் இன்று பழமைக்கும் புதுமைக்கும் இடைநிலையில் நின்று கொண்டு அல்லல்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றோம். இதன் கட்டமைப்புக்கள் குழப்பங்களையும், குழப்பங்கள் மத்தியில் எழுந்த தெளிவுகளையும் கொண்டிருக்கின்றது. இந்த நாடு தெளிவுகளையும், தெளிவுகளை தெளிவுடன் தெரியத் தவறியதால் விஞ்சி நிற்கும் குழப்பங்களையும் கொண்டிருக்கின்றது. வளர்ச்சிக்கும் அழிவுக்கும் வித்தியாசங்களை காண இயலாது குழம்பி நிற்கின்றோம். இந்த அதிர்வு நிலை நமது தமிழகத்தின் தனித்தன்மையையும், அது கட்டிக் காத்து வந்த வாழ்க்கையையும், நமது இயற்கை வளங்களையும், எண்ணங்களையும், மொழிகளையும் இழந்து விடும் பேராபத்தான நிலையின் விளிம்பில் நிற்கின்றோம்.;

இதை வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒவ்வொருவரிடம் நான் வீசும் கேள்வி என்னவென்றால்? இக் கணத்தில் தமிழகம் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் மிகப் பெரிய சவால் எது என தங்களால் கூற இயலுமா? ஒன்றிரண்டு என்றால் கூறலாம் ஆனால் ஒட்டு மொத்தமாய் அடித்தளமே ஆடிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில் எதைக் கூறுவது எதை விடுவது என்பதே நமக்கு தெரியாமல் இருக்கின்றது. 

எனக்குத் தெரிந்து சில விடயங்களை பட்டியல் இடலாம் என நினைக்கின்றேன். இந்த விடயங்கள் அனைத்தும் தனித் தனியானவை போல காட்சி தந்தாலும், இவை அனைத்தும் ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டிப் பிறந்த இரட்டயர்கள் போல ரத்தமும் சதையுமாக பின்னி பிணைந்து கிடக்கின்றன. இந்த பின்னல்கள் காட்சிப்படுத்தும் சிக்கல்களே இதனை தீர்க்க முயலத் தடையாகவும் இருக்கின்றது. 

இந்த நாடு உலகின் மிக பழமையான மொழிகளையும், மதங்களையும், கலாச்சாரங்களையும், அறிவியல்களையும் கொண்டு இருப்பதில் நாம் ஒவ்வொருவரும் பெருமை அடையக் கூடிய விடயமே. இன்று மறு சுழற்சியையும், இயற்கை விவசாயத்தையும் உலக நாடுகள் மேடை போட்டு பிரச்சாரம் செய்கின்றன, ஆனால் நம் தாத்தா பாட்டி காலம் வரை இவையிரண்டும் நம் வாழ்க்கையின் பிரிக்க முடியாத அங்கமாய் இருந்தனவே.  உணவே மருந்தாய் இயற்கைக்கும் விலங்குகளுக்கும் கேடில்லாமல் உழுது உண்டு வாழ்ந்தனர். பசுமைப் புரட்சிகள் என்ற பெயரில் மேற்கில் காலாவதியான உரங்களையும் பூச்சிக் கொல்லிகளையும் மண்ணில் கொட்டி மலடாக்கினோம். இயற்கை சாயங்களை விட்டு செயற்கை சாயங்களால் ஆற்று நீரை மாசாக்கினோம், இன்னும் நொய்யல் நதி நச்சு நீரால் நிரம்பி வழிகின்றது. மண், பித்தளைப் பாத்திரங்களையும், வாழை இலை, ஓலைப் பைகளை எல்லாம் மறந்து எவர் சில்வர், பிளாஸ்டிக் என மாறி இன்று நம் மண்ணையும், நீரையும், காற்றையும் மாசாக்கி உடலையும் உள்ளத்தையும் நோய்களால் நிரப்பி வைத்துள்ளோம்.

இது வரைக் காலமும் தமிழகம் ஏற்றத் தாழ்வுகளோடு மாறி மாறி முகிழ்ந்திருந்தாலும், அதன் ஆத்மாவையும், அது வளர்த்தெடுத்த அதன் வாழ்வியலையும் நாம் முற்றாக இழந்திருக்கவில்லை. அதே சமயம் அயலகத்தில் இருந்து வந்த நல்லது கெட்டதுகளையும் சுவீகரித்துக் கொண்டோம். ஆனால், இன்று இந்த நொடியில் இந்த நாட்டின் அங்கத்தவர்களாக நாம் என்ன செய்து கொண்டிருக்கின்றோம் என்பது தான் கேள்வியே.&nbsp

என்றும் இல்லாத அளவுக்கு ஒவ்வொரு தமிழரும் சிந்திக்கும் திறமை என்பது அதிகரித்துள்ளது. ஆனால் அச் சிந்தனையை நல்ல வகையில் எங்கு எப்படி நாட்டை நிர்மாணிப்பதற்கு பயன்படுத்துவது என்பதில் தான் முக்கிய தடைகளே இருக்கின்றன. அதாவது நம் ஒருவருக்கும் இந்த நாட்டை முன்னேற்றிக் காட்ட வேண்டும் என்ற நப்பாசை இருக்கின்றது. ஆனால் அதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதில் குழப்பம் இருக்கின்றது. அந்தக் குழப்பம் நமது எண்ணத்தைக் கட்டிப் போட்டு நாட்டின் நிர்மாணத்தில் பங்கெடுக்க தடைக்கல்லாகவும் இருக்கின்றது. 

அத்தோடு நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு நிலைகளில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டு பிரித்து வைக்கப்பட்டுள்ளோம், நாம் ஒரு பொது நலனுக்காக ஒன்றுபடுவது என்பதே சாத்தியமில்லை என்ற நிலையில் நாம் உருவாக்கப்பட்டும் உள்ளோம். காரணம் நாம் சாதிகள், மதங்கள், வர்க்கங்கள், கல்விகள், நிறங்கள், என வகை தொகையாக பிரித்து வைக்கப்பட்டுள்ளோம். நம்மை இணைப்பது என்பது ஒன்றும் இல்லை என்பதாகவே இருக்கின்றது. 

ஆனால் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள் நம்மை இணைக்க கூடிய விடயங்கள் ஒன்றுமே இல்லையா ? சற்று நேரம் சிந்தித்தாலே தெளிவு பெற்று விடலாம், நம் அனைவரையும் ஒரு சில விடயங்கள் இணைத்துக் கொண்டு தான் இருக்கின்றன. ஆம் ! நாம் நமக்கானவற்றை பெறுவதில் இருந்து தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளோம், நமக்கான அடிப்படை உரிமைகளைக் கூட அளிக்கப்படாமல் ஆட விடப்பட்டுள்ளோம், நமக்கான நாட்டில் அனைத்தும் இருந்தும், நமக்கான வாழ்க்கையை நல்ல முறையில் அமைக்கக் கூடிய வாய்ப்புக்கள் இருந்தும் நாம் அவற்றை பெற்றுவிடக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக விலக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளோம். அந்த ஒற்றை விடயத்தில் தமிழகத்தில் 99 % மக்களும் ஒன்று பட்டே நிற்கின்றோம். 

இங்கு சிக்கல் என்னவென்றால் 99 % மக்களும் தமக்கானவற்றை பெறவும், தாம் பெற்றவற்றை தம் சகாக்கள் பெறவும் வழியும் வாய்ப்பும் இருந்தும், நாம் அவற்றை அடைய முடியாமல் வெறும் 1 % அடக்குமுறையாளர்களின் இடத்தை பெற போட்டி போட்டுக் கொண்டிருக்கின்றோம். அந்த 1 % பேரின் வழிநடத்தல்களில் மந்தை ஆடுகள் போல தலையாட்டிக் கொண்டிருக்கின்றோம். அவர்கள் போடும் திட்டங்களில். அவர்கள் காட்டும் திசைகளில், அவர்களின் நற்பயனுக்காக நமது அன்றாட வாழ்வியலையும், அடையாளங்களையும் தொலைத்துக் கொண்டிருக்கின்றோம். நாம் அவர்களால் கூறு போடப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றோம். 

ஏன் அனைத்து வளமுள்ள நாட்டில் குறைந்தது 24 மணி நேரம் மின்சாரம்,நல்ல குடிநீர், சுத்தமான காற்று, மாசற்ற சுற்றுபுறம், ஆரோக்கியமான சத்தான ஆகாரங்கள் கூட கிடைப்பதில்லை. அதே சமயம் 1 % பேருக்கோ அவை தடையில்லாமல் கிடைக்கின்றது. ஏன் நாம் தரமான அடிப்படைக் கல்வியை நம் பிள்ளைகளுக்கு இலவசமாக கொடுக்க முடியாமல் 1 % பேர் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் வியாபாரக் கல்விக்காக வரிசையில் நிற்கின்றோம், அவர்கள் நிர்ணயிக்கும் கட்டணங்களை கட்ட முடியாமல் நம் அளவுக்கு மீறி உழைத்துக் கொட்டுக்கின்றோம் என்று என்றாவது சிந்தித்து உண்டா. 

ஏன் நல்ல தட்ப வெட்பமும், இயற்கை வளமும் இருந்தும் கூட நமது சாலைகள் பாழ்பட்டுக் கிடக்கின்றன, நகரங்கள் நரங்கங்களாய் காட்சியளிக்கின்றன. அவற்றால் நாம் தேவையில்லாமல் பெறும் நோய்களும், அந்த நோய்களை குணப்படுத்த நாம் பெறும் வைத்தியங்களும், அதற்கு உண்டாகும் செலவுகளும், அச் செலவுகளை சமாளிக்கவே அடிமாட்டு ஊழியங்களுக்கு கூடுதல் உழைப்பைக் கொட்டிக் கொடுக்க வேண்டிய துர்பாக்கியங்களும் எதனால். 

உலகில் விளைச்சல் நிறைந்த மண்வளமும், வேளாண் தொழில் செய்யவே தம் ஜீவிதம் தொலைத்த பல கோடி மனிதர்களும் தினம் தினம் உணவு விலை ஏறிக் கொண்டிருப்பதால் பசியோடு தூங்கச் செல்கின்றனர். வெங்காயமும், உருளைக் கிழங்கும் கூட ஆபரண விலைக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளன. இது செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட போலித்தனமான விலையேற்றங்கள் என்பதை ஏன் நாம் உணர மறுக்கின்றோம். சில ஆயிரம் ரூபாய்கள் கடனைக் கூட திரும்பிச் செலுத்த இயலாத நிலையில் லட்சம் லட்சம் விவசாயிகள் தூக்கில் தொங்குவதும், விவசாயம் பொய்த்து விடுமோ என்ற அச்சத்தில் தம் மாநில தண்ணீரை தாமே அனுபவிக்க முயலும் சூழலால் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான பூசல்களும், அதனால் ஏற்படும் பகைமைகள் நம் சகோதர மொழி மக்களையே நமக்கு விரோதிகளாக்கிவிடும் சூழலும் ஏன் எழுந்துள்ளது என்பதை சிந்தித்தது உண்டா? 

நம் நாட்டிற்காக உழைக்க அரசியல்வாதிகளையும், அதிகாரிகளையும் தேர்தல் வாக்குகள் மூலம் நாம் நியமித்தால், அவர்கள் என்னவென்றால் குட்டி ஜமீன்கள் போல இருக்கைகளில் பசைகளைத் தடவிக் கொண்டு புட்டங்களை ஒட்டிக் கொண்டு, அந்த இடங்களை தம் மக்கள், மாமன், மச்சினன் என்போருக்கு பகிர்ந்து கொண்டிருக்கின்றனரே இதை ஏன் நம்மால் தட்டிக் கேட்க முடியவில்லை. அவர்கள் நம் வேலைக்காரர்கள் அல்லவா? ஏன் நம்மை அவர்களின் கொத்தடிமைகள் போல மாற்றி விட்டுள்ளார்கள். 

நம் வீட்டுப் பெண்களுக்கும், சிறுவர், சிறுமியருக்கும் பாதுக்காப்பே இல்லையே. பச்சிளம் குழந்தை முதல் மூதாட்டி வரை கற்பழிக்கப்படுகின்றனர். நகரமோ, கிராமமோ, இரவோ, பகலோ பெண்களுக்கான பாதுகாப்பு குலைந்துள்ளதே. கற்பழிப்புகள், உடல் தீண்டல்கள், வன்பகடிகள் மலிந்து விட்டனவே. ஆண் துணையோடு போனாலும் குடல் கிழிய கற்பழிக்கப்படுகின்றாள், காதலிக்க மறுத்தால் முகத்தில் ஆசிட் வீச்சு, சுயமாய் காதலித்தால் ஊரே சேர்ந்து புணருகின்றது, காதலித்து மணந்தால் உளவியல் நெருக்கடிக்குள் உள்ளாக்கப்பட்டு பிரித்து வைக்கப்படுகின்றனர். பாடம் படிக்க பள்ளிக்கு போனால் நிர்வாண சோதனைகள், தொழில் பயில போனால் நீதிபதியோ படுக்கைக்கு அழைக்கிறான், பத்திரிக்கையாளனோ கட்டிப்பிடிக்கிறான், இவற்றை எல்லாம் விலகிச் சென்றால் உடை மாற்றும் அறையில் காமெரா வைக்கிறான், கோவிலில் பூசாரி மயக்க மருந்தை பிரசாதத்துக்குள் இட்டு வன்புணருகின்றான், ஆசிரமத்தில் கற்பழிக்கின்றான், மருத்துவமனையில் துகிலுறிந்து நிர்வாணப் படம் எடுக்கின்றான். எங்கே இந்நாடு போய் கொண்டிருக்கின்றதோ.கடைசியில் பாதிக்கப்பட்டவரை மட்டுமே குற்றவாளியாக்கின்றனர், குற்றவாளிகளை தண்டிக்க மறுக்கின்றனரே இது ஏன்?

நமக்கான நல்லதொரு குடியிருப்புக்களை அமைத்து தராமல் அதனை தனியாருக்கு விற்றுக் காசாக்கி அத் தனியார்கள் சேர்ந்து நம் நிலங்களை கொள்ளையடித்து புறாக்கூடுகளைக் கட்டி நமக்கே லட்சக் கணக்கில் விற்றுக் காசாக்கி, அதுவும் போதாது என நாம் கஞ்சிக் குடிக்கும் வேளாண் நிலங்களில் இருந்து விவசாயிகளை துரத்தி விட்டு, அந்த நிலங்களையும் பட்டா போட்டு விற்றுக் காசாக்கி நம் தலையிலேயே கட்டி விட்டுள்ளார்களே. இது ஏன் நம் மனதை உறுத்தவில்லை. 

8 கோடி மக்கள் உள்ள தேசம் என்பது ஒரு குட்டி உலகம். இந்த உலகில் உலகிலே தரமான மண் வளமும், நீர் வளமும், அதை நன்கு பயன்படுத்தவல்ல மனித வளமும் கொட்டிக் கிடக்கின்றது. ஆனால் அவற்றை முறைப்படுத்த முடியாமல் வாயில் எச்சில் ஒழுக மேற்கை நோக்கிக் கொண்டிருக்கின்றோம். ஏன் இங்கு படைப்புக்கள், புதிய கண்டுபிடிப்புக்கள் எவையும் உருவாக்கப்படுவதில்லை. 

நமது தேசியம் என்பது வெறும் கொள்ளைக்காரர்களின் கூடாரமாக இருக்கின்றதே, இவற்றை ஏன் நம்மால் தட்டிக் கேட்க இயலவில்லை. இன்று நம் வாழ்க்கையில் அனுபவிக்கு ஒவ்வொரு துன்பத்துக்கும் நம் தலைவிதியே என பழக்கப்படுத்தப்பட்டுள்ளோம். அந்த விதியை மாற்ற கோவில் குளங்கள், சாமியார் மடங்கள் ஏறி இறங்கினால் போதும் என நாம் மூளைச் சலவை செய்யப்பட்டுள்ளோம். 

நமது வீட்டுக் குழாயில் தண்ணீர் வரவில்லை என்றால், மின்சாரம் வரவில்லை என்றால், நமக்கு விசாலமான வீடுகள் இல்லை என்றால், இலவசமான உலகத் தரமான கல்வி கிடைக்கவில்லை என்றால், கற்றக் கல்விக்கு வேலை கிடைக்கவில்லை என்றால், கிடைத்த வேலைக்கு ஏற்ற ஊதியம் கிடைக்கவில்லை என்றால், சாலையில் இறங்கினால் சாக்கடை ஓடுகின்றது, குப்பை நரல்களில் ஈ மொய்க்கின்றது, மாசுள்ள காற்று நம் நாசுக்களை வறளச் செய்கின்றது என்றால், மிதமான தட்ப வெட்பங்களை இழந்து சுட்டெரிக்கும் சூரியன் நல் தோலை கொதிப்படையச் செய்கின்றது என்றால், பேருந்தில் மூச்சுக் கூட விட முடியாமல் நெறிபட்டு ஆண், பெண் என்ற பேதமின்றி சதையோடு சதை ஒட்டி தன்மானம் இழந்து பயணிக்கின்றோம் என்றால், அந்த போக்குவரத்துக்கே சம்பாத்தியத்தைக் கொட்டிக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற நிலை என்றால், இதனால் நோய் பரவுகின்றது என்றால், நோய் தீர்க்க நல்ல மருத்துவம் கிடைக்கவில்லை என்றால், இது தரும் மன அழுத்தங்களால் வாழ்வதே இயலாமல் போய் நொடிந்து ஒடிந்து இதயம் அடைத்து சாகின்றோம் என்றால் இதற்கு யார் காரணம் என சிந்தித்துப் பாருங்கள் ?!!!

ஜல்லிக்கட்டு போராட்டத்தின் விளைவாக தமிழ்நாட்டு தண்ணீரை உறிஞ்சிக் கொண்டிருக்கும்  பெப்சி கோக் போன்ற அந்நிய பானங்களை விற்க வணிகர்கள் தடை போட்டனர். இதனால் ஓடி வந்தார் பெப்சியின் உலகலாவிய நிருவாக இயக்குனர் இந்திரா நூயி. அவர் மோடியை சந்தித்த மறுநாள் பெப்சி கோக் நிறுவனங்கள் தாமிரபரணி ஆற்றில் நீரை உறிஞ்ச போடப்பட்ட தடையை நீக்கியது வழக்குமன்றம்.

தஞ்சை தரணியில் மீத்தேன் இருப்பது பல ஆண்டுகளாக பலரும் அறிந்த உண்மை தான். வயல் வெளிகளில் கொள்ளிவாய் பிசாசாக அலைவது இந்த மீத்தேன் வளி தான். ஆனால் இந்த மீத்தேனை உறிஞ்சி லாபம் பார்க்க மத்திய மாநில அரசுகள் திட்டம் போட்டே மீத்தேன் திட்டத்தை கொண்டு வந்தனர். ஆனால் பெரு விளைச்சல் தரும் தஞ்சை தரணியில் மீத்தேன் திட்டத்திற்கு தமது பாரம்பரிய நிலங்களை தருவார்களா என்ன? அதனால் தான் கடந்த முப்பது வருடங்களாக காவிரி நீரை ஒழுங்காக வரவிடாமல் விவசாயத்தை அழித்தனர். அதற்கு அப்புறம் தான் மீத்தேன் திட்டத்தைக் கொண்டு வந்தனர். ஆனால் நினைத்தற்கு நேர்மாறாய் மீத்தேன் திட்டத்திற்கு கடும் எதிர்ப்பு கிளம்பியதால் அத் திட்டத்தை தமிழக அரசு நிறுத்தியது.

ஆனால் அதன் பின் மத்திய அரசு அண்மையில் நீர்கரி (hydrocarbon) திட்டத்திற்கு அனுமதி தந்தது. இந்தியா முழுவதும் 31 இடங்களில் நீர்கரியை தோண்டி எடுக்க 22 நிறுவனங்களுக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ளது. அதில் தமிழ் நாட்டின் நெடுவாசல், புதுவையின் காரைக்கால் ஆகிய இடங்களும் அடங்கும். உண்மையில் மீத்தேன் கூட ஒரு நீர்கரி தான். பெயரை மாற்றி உள்ளே நுழைந்திருக்கின்றது மத்திய அரசு. இதற்கு தமிழ்நாட்டு அரசும் உடந்தையாகியிருக்கின்றது.

இன்று  தமிழ்நாட்டில் நீரில்லாமல் தினம் தினம் விவசாயிகள் சாகும் நிலையில், தண்ணீரைக் கொண்டுவரவல்லவா முனைப்புக் காட்டியிருக்க வேண்டும் நம் அரசியல் பிரதிநிதிகள். ஆனால், மாறாக சங்கபரிவார காவிகளோடு சேர்ந்து கொண்டு தமிழ்நாட்டு அரசியல் பிரதிநிதிகளளும் நெடுவாசல் நீர்மகரிவன திட்டத்தைக் கொண்டு வர உதவி நிற்கின்றனர்.

மத்திய அரசியல்வாதியர் தொடர்ந்து நீர்மகரிவன  திட்டத்தைக் கொண்டு வர முனைப்பு காட்டி வருகின்றனர். இதில் ஏன் இவ்வளவு முனைப்பு இவர்களுக்கு. ஏனெனில் இந்த நீர்மகரிவன திட்டத்தால் பயனடைய போவது ஜெம் லாபாரற்றி என்ற நிறுவனம். இந்த நிறுவனத்தை நடத்துவது பாஜகவை சேர்ந்த கருநாடக அரசியல்வாதி. அடடா ! சோழியன் குடுமி சும்மா ஆடுமா?

அதே சமயம் முப்போகம் விளைச்சல் தரும் தமிழ் நாட்டின் நெற்களஞ்சியமாக விளங்கிய காவிரி மாவட்டத்தின் விவசாயம் இதனால் பாதிக்கப்படும் என்பதையோ, அதனை நம்பி வாழ்கின்ற லட்ச கணக்கான விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரம் அழிந்துவிடும் என்பதையோ மத்திய மாநில அரசுகள் சாட்டைசெய்யவில்லை. 

ஏற்கனவே தமிழ்நாட்டை அழிக்க கூடங்குளம், நியூட்ரினோ, கெயில், மீத்தேன் திட்டங்களை மத்திய அரசு கொண்டு வந்தது, இப்போது இத் திட்டம் வேறு. இத்தகைய திட்டங்களால் நல்ல விளைச்சல் தரும் வேளாண் நிலங்கள் மட்டும் அழியபோவதில்லை. இத் திட்டங்களால் சுற்றுச் சூழல் மாசடையும், நிலத்தடி நீர் கெட்டு போகும், காற்றில் கலக்கும் நஞ்சால் நோய்கள் பரவும், ஒட்டு மொத்தத்தில் தமிழ்நாடே வாழத் தகுதியற்று நாசமாய் போகும்.

எண்ணூரில் பெட்ரோல் கசிவால் ஏற்பட்ட மாசைக் கூட சுத்தம் செய்ய திராணியற்ற நாடு இது. நாளை கூடங்குளத்தில் கசிவு ஏற்பட்டால், நியுற்றினோ திட்டத்தில் வெடிப்பு வந்தால் அழியப் போவது அப்பாவி பொது மக்கள் மட்டுமே. வளர்ந்த நாடான ஜப்பானின் புகுஷிமா, ரசியாவின் செர்நோபிலில் நிகழ்ந்தவைகளை எளிதில் மறந்துவிட்டோம்.

வளர்ச்சி வளர்ச்சி என்ற கோஷங்கள் மூலம் நம் நாட்டின் இயற்கை வளங்களையும், மக்களின் நலன்களையும் காலில் போட்டு மிதித்து நம்மை நம் நாட்டின் அரசே அழிவுப் பாதை நோக்கி தள்ளிவருகின்றனர். இதைப் பற்றி ஒரு நிமிடம் சிந்தித்துப் பாருங்கள், 

நாம் அனைவரும் சிந்திப்பதோடு நில்லாமல் குறைந்தது இனியாவது என்ன செய்யலாம் எப்படிச் செய்யலாம் நமது பிள்ளைகளாவது இந் நாட்டில் நல்ல முறையில் வாழ வழி வகை செய்ய ஒற்றுமையுடன் செயல்படுவோமாக.


- பிரக்ஞகன்

பயமுறுத்தும் பாலியல் வன்முறைகள்


உலகிலேயே அதிகம் பாலியல் வன்முறைகள் நிகழும் நாடாக இந்தியா மாறியிருக்கின்றது. தேசிய குற்றப் பதிவு அமைப்பின் கணிப்பின் படி ஒவ்வொரு மூன்று நிமிடத்திற்கு ஒரு முறை பெண்கள் மீதான குற்றம் நிகழ்த்தப்பட்டு வருகின்றது என்பது தெரிய வருகின்றது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் அதிகரித்துக் கொண்டே வருகின்றது. பெண் சிசுக் கொலை, வரதட்சணை கொடுமைகள், ஆணவக் கொலைகள், பாலியல் சீண்டல்கள், பாலியல் பலாத்காரங்கள், பாலியல் தொழில் தள்ளப்படுதல், கட்டாயத் திருமணங்கள், ஆசிட் வீசுதல், சிறார்கள் மீதான பாலியல் வன்முறைகள் என கட்டுக்கடங்காத வகையில் வன்முறைச் சம்பவங்கள் நடந்த வண்ணமே இருக்கின்றன.

இந்தக் காலத்திலும் தான் இத்தகைய பாலியல், வன்முறைகள் தினம் தினம் நமது வீட்டு வரவேற்பு அறைக்கே வந்து கடக்கின்றன. ஆனால் நம் கண்களை கட்டிப்போட்டு விளம்பரங்கள், திரைப்படங்கள், கதைகள், இலக்கியங்கள் என அனைத்திலும் பெண்கள் மீதான பாலியல் வன்முறைகள் காட்சிப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. ஆனால் நாம் தான் அவற்றைக் குறித்து கொஞ்சம் கூட கவலைப்படாமல் வாழ்கின்றோம்.

சென்னையின் மாங்காட்டு பகுதியில் பத்து வயது சிறுமியை பக்கத்து வீட்டில் வசித்து வந்த இளைஞன் ஒருவன் பாலியல் பலவந்தம் செய்து, பின்னர் அவளைக் கொன்று வீசியெறிந்த செய்தியைக் கேட்ட போது நெஞ்சம் படபடத்தது. வீட்டில் பெற்றோரில்லாத சமயத்தில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த அச் சிறுமியிடம் நாய் குட்டியோடு விளையாடலாம் வா என உள்ளே அழைத்த அந்த கொடூரன், பச்சிளம் சிறுமி என்றும் பாராது பாலியல் துன்புறுத்தல் செய்திருக்கின்றான். பின்னர் அவளை கிரிக்கெட் பையில் மறைத்து கொண்டு ஆளரவமற்ற காட்டுக்குள் எரித்துவிட்டு வந்திருக்கின்றேன். அத்தோடு நின்றுவிடவில்லை, பின்னர் பெற்றோர் அச் சிறுமியைத் தேடுகின்ற போது நல்லவன் போல நடித்து காவல்துறையில் புகார் கொடுக்கவும் உதவியிருக்கின்றான். அந்த கொடூரன் எதோ சாதாரண படிப்பறிவற்ற ஒருவன் கூட இல்லை, நன்றாக படித்து ஐடி துறையில் வேலையும் பார்க்கின்றான். நல்லவன் போல இதுவரை காலமும் காட்டிக் கொண்டு வந்திருக்கின்றான். அது அண்ணனாகவோ, அப்பனாகவே யாராக இருந்தாலும் குழந்தைகளை தனியாக யாரையும் நம்பி விட வேண்டாம் என அச் சிறுமியின் தாய் கதறிக் கொண்டு அழுதக் காட்சிகளை தொலைக்காட்சியில் பார்த்த போது மனம் உறைந்து விம்மியது.

கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னர் அரியலூரைச் சேர்ந்த நந்தினி என்ற இளம்பெண், அதே பகுதியைச் சேர்ந்த இந்து முன்னணி அமைப்பின் மாவட்ட தலைவர் ராஜசேகர் என்பவரால்  பாலியல் வன்படுகொலை செய்யப்பட்டார். ஆனால், இச் சம்பவமும் வெகுசன ஊடகங்களால் பத்தோடு பதினொன்றாம் செய்தியாக்கப்பட்டு மறக்கப்பட்டது. சென்ற ஆண்டு, சென்னையில் பட்டப்பகலில் நுங்கம்பாக்கம் ரயில் நிலையத்தில் சுவாதி என்ற இளம்பெண் படுகொலை செய்யப்பட்டார். ஆனால், கொஞ்ச நாளிலேயே அதுவும்  மறக்கப்பட்டு வழக்கமான வாழ்க்கைக்கு திரும்பிவிட்டோம்.

இதற்கு முன்பு புது தில்லியில் நிகழ்ந்த நிர்பயா சம்பவம் உட்பட இந்தியக் கண்டத்தில் நடந்த பல்லாயிரக் கணக்கான சம்பவங்களை செய்தியாக்கும் ஊடகங்களின் போலித் தனங்கள் எப்படிப்பட்டது எனில் வியாபாரத்துக்காக பெண்ணுரிமை பேசிவிட்டு, அது இது எனக் குதித்து விட்டு, அடுத்த கணத்திலோ அரைநிர்வாண பெண்களின் படங்களையும், ஆபாச காட்சிகளையும் காட்டுகின்றனர். எந்த மாதிரியான கொள்கையை உடையவர்கள் இவர்கள். பெண்களை அழகியல் நோக்கில் சித்தரிப்பது என்பது வேறு, ஆனால் அவளை விற்பனை பொருளாக உடலை மட்டும் குறி வைத்து அட்டைப் படம் போடுவது, சினிமா எடுப்பது, பாடல்கள் எழுதுவது, கதைகள் எழுதுவது என சுற்றிசுற்றி அங்கேயே பிணத்தின் மீது வட்டமடிக்கும் கழுகுகளை போல வட்டமடிக்கும் இவ்வாறானவர்கள் தான் பிறிதொரு சந்தர்பங்களில் தொலைக்காட்சிகள் தோன்றியும், பத்திரிக்கைளிலும் பெண்ணுரிமை என விளம்பித் திரிகின்றனர். அல்லது பெண்கள் முக்காடு போடட்டும், வீட்டுக்குள் கிடக்கட்டும், இரவில் எதற்கு சினிமா பார்க்க போக வேண்டும், இவள் சிரித்திருப்பாள், இவள் கண்ணடித்திருப்பாள் என கதை அளக்கின்றனர்.

***

கேரள மாநிலத்தில் 1996-யில் பள்ளிக்கு போன பதினாறு வயது பெண்ணைக் கடத்திக் கொண்டு போய் காட்டுப் பங்களாவுக்குள் அடைத்து வைத்து போதை ஊசி ஏற்றப்பட்டு 40 நாட்கள் எண்ணற்ற ஆண்களால் தொடர் வன்புணர்வு செய்யப்பட்ட சூரியநெல்லி சம்பவத்தை நம்மில் எத்தனை பேர் ஞாபகம் வைத்துள்ளோம். இதில் சம்பந்தப்பட்ட அப்போதைய காங்கிரஸ் அமைச்சர் பிஜே குரியன் என்ற அரசியல்வாதி மீது என்ன நடவடிக்கையை எடுத்தார்கள். இந்த வழக்கை அடிப்படையாகக் கொண்டு 2006-ஆம் ஆண்டில், அச்சன் உறங்காத வீடு என்ற மலையாளத் திரைப்படம் வெளியானது. இத்தனைக்கு இது நடந்தது பெண்கள் மீது வன்முறை மிகவும் குறைவானதாகவும், பெண் கல்வியில் முன்னேற்றம் கண்டதாகவும் அறியப்படும் கேரள மாநிலத்தில். அங்கே அப்படி என்றால் இந்தியாவின் பிற பாகங்களில் நடப்பவைகளை எல்லாம் பட்டியலிட்டால் பூமி தாங்காது.

எண்பதுகளில் தொடங்கப்பட்ட வரதட்சணைக்கு எதிரான போராட்டங்கள் தொடங்கி இன்று பாலியல் வன்முறைக்கு எதிரான போராட்டங்கள் வரை பெண்ணிய போராட்டங்கள் வளர்ந்தே வந்துள்ளது. ஆனால் அவை சாதிக்க வேண்டியவைகள் நெடுந்தூரம் என்பதில் ஐயமில்லை. ஒவ்வொரு சம்பவங்களும் சமூகத்தில் சலனத்தை உண்டாக்கியே இருக்கின்றது. 1972-யில் மதுரா பலாத்கார வழக்கு, தர்வீந்தர் கௌரின் வரதட்சணை கொலை வழக்கு, 1987-யில் ரூப் கன்வாரின் உடன்கட்டை ஏற்றப்பட்ட வழக்கு, 1992 பன்வாரி தேவி கூட்டுப் பலாத்காரம் செய்யப்பட்ட வழக்கு என பல வழக்குகளை இத் தேசம் சந்தித்து விட்டது. ஒவ்வொரு சம்பவங்களும் சட்டத்தை மாற்றச் செய்துள்ளதே தவிர சமூக கண்ணோட்டத்தை பெரிதாக மாற்றிவிடவில்லை.

வழக்கம் போல சமயத் தலைவர்கள், அரசியல் பெருசுகள் அரைத்த மாவைத் தான் அரைக்கின்றனர். பெண்கள் உடை அணிவதும், அசட்டையாக இருப்பதும் தான் பெண்கள் மீதான வன்முறைக்கு காரணம் என்கின்றனர். இத்தனை சம்பவங்களுக்கு பின்னரும் கூட சமூகத்தில் படித்த மரமண்டைகளுக்குள்ளேயே சமூகப் பிரச்சனையின் ஆணிவேரைக் கூட அசைக்கும் மாற்றுக் கருத்தை உண்டாக்க முடியவில்லையே என்பது தான் வருத்தமளிக்கின்றன.

கற்பழிக்கும் போது அண்ணா என காலில் விழுந்தால் காப்பாற்றப்பட்டு இருக்கலாமேஎன்ற உலக மகா புத்திசாலித்தனமான கருத்தை முன்மொழிந்தவரே வயது வராத பெண்களை ஆசிரமத்துக்கு அழைத்து அசிங்கம் செய்து மாட்டிக் கொண்டுள்ளார் என்ற போது, கருத்துக் கந்தசாமிகள் பலரும் கருத்து சொல்வதே எங்கே தாம் மாட்டிக் கொள்வோமோ என்ற அச்சம் தான் போலிருக்கு.

ஓப்பன் இதழில் வெளியான பிரியா என்ற பெண்ணின் கதையை வாசித்த போது மண்டையில் சம்மட்டியால் ஓங்கி அடித்தது போலிருந்தது. நிர்பயாவின் சம்பவத்தை கிழி கிழியென தொலைக்காட்சிகளில் கிழித்துக் கொண்டிருந்த அதே வேளையில் பிரியாவும் அவளது அண்ணனும், தகப்பனும், தாயும் கூட இருந்துள்ளார்கள். ஆனால் அதற்கு மேல் அவள் சொன்னதை வாசித்த போது நெஞ்சம் கலங்கியது. அன்றிரவே தகப்பனே அவளை பலாத்காரம் செய்துள்ளான். அது அவளது தாயுக்கும் நன்றாகவே தெரியும், ஏனெனில் பிரியா வயது வந்த நாள் முதலே இது நடக்கின்றதாம். கொடுமை என்னவெனில் அவளது அண்ணனும் அவனது இச்சையை தங்கை மூலம் நிறைவேற்றிக் கொண்டுள்ளான்.

பொருளாதார பலவீனம், சமூக கௌரவ அச்ச உணர்வு, துணைக்கு யாருமே இல்லை, குடும்பத்தை பகைத்துக் கொண்டு தனியாக வாழ் முடியுமா என்ற துர்ப்பாக்கிய நிலைகளுக்குள் முடக்கப்பட்ட அப்பாவி பெண் ஒரு நாள் கொடுமை தாங்காமல் உத்தரபிரதேச மாநில முதல்வர் நடத்தும் மக்கள் சந்திப்பு முகாமுக்கு சென்று தனது நிலையை எடுத்துக் கூறி இருக்கின்றாள். உடனடியாக விரைந்து சென்ற அரசு பெற்றோரை கைது செய்தததோடு, அவளையும் தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனத்திடம் ஒப்படைத்துள்ளது. இச் செய்தி அறிந்த பின் பிரியா எதிர்பாரா வண்ணம் சமூகத்தின் பலரும் அவளுக்கு உதவ முன்வந்துள்ளனர், அவளது தைரியத்தை பாராட்டவும் செய்துள்ளனர்.

சோபா சக்தியின் ஒரு நாவலில் இதே போன்றதொரு கதைக்கருவை தமிழ் குடும்பம் ஒன்றில் நடப்பதாக சித்தரித்திருக்கின்றார். இது தான் எதார்த்தம். நாம் தான் கண்ணை மூடிக் கொண்டு ஒவ்வொரு சம்பவங்களும் எங்கோ நடப்பது போல நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றோம்.  சொந்தக் குடும்பத்துக்குள் பெற்ற தந்தை, உடன்பிறந்த சகோதரன், சிற்றப்பன், பெரியப்பன்ன, மாமன், மச்சினன் தொட்டு உடன் படிப்பவன், பக்கத்துவீட்டுக்காரன், கடைக்காரன், பணியிடத்தில் பணியாற்றுவோன், முக்கியமாக உயரதிகாரிகள், ஆசிரியர்கள் என இந்த வன்கொடுமை சங்கிலியில் குற்றவாளிகளாக நல்ல பிள்ளை முகமூடி அணிந்து பலரும் உலாவி வருகின்றனர். அனைவரையும் அரசோ, ஊடகமோ கண்டறிந்து தண்டிக்கும் என கனவு காண்பது மடத்தனம். பாதிக்கப்பட்டவரும், பாதிக்கப்பட்டவருக்கு அருகில் இருப்பவரும், நாம் ஒவ்வொருவரும் குற்றம் செய்வோரின் முகத்திரையை கிழித்து தண்டனை பெற்றுதர முன்வர வேண்டும்.

தெகல்கா பத்திரிக்கையில் புதிதாக பணிக்கு சேர்ந்த இளம் பெண் மீது அந்த பத்திரிக்கையின் முதன்மை ஆசிரியரும் புகழ் பெற்றவருமான தருண் தேஜ்பாலே தகாத முறையில் நடந்த சம்பவத்தை அப் பெண் நினைத்திருந்தால் மூடி மறைத்து மனதுக்குள் புழுங்கி இருக்க முடியும். ஆனால் தமது பொருளாதாரம், கேரியர் என எதையும் பொருட்படுத்தாமல் தன்மானம் ஒன்றுக்காக முன்வந்து புகார் அளித்தார். பெண்கள் முதலில் செய்ய வேண்டியது அது தான். தன்மானத்தை இழந்து விட்டு சமூகத்துக்காக போலியான கௌரவத்தோடும், வசதியோடும் வாழ்வதை விட கேவலம் வேறு ஒன்றுமில்லை.

இதை எல்லாவற்றையும் விட பெருங்கொடுமை பெண்ணை கலியாணம் கழித்து மனைவியாக்கி விட்டால் அவள் தம் அடிமை என்ற மனோபாவம். வெளியே பிறர்த்தியாளாள் பெண்கள் அனுபவிக்கும் பாலியல் வக்கிரங்களை விட வீட்டுக்குள் அதுவும் கட்டியோனால் தரப்படும் பாலியல் வன்கொடுமைகள் என்பவை ஆயிரம் பக்கங்களுக்கு நீளும் சோகக் கதை என்பதையும் நாம் பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில் நினைத்துக் கூட பார்ப்பதில்லை.

***

நம் ஒவ்வொருவரையும் பெற்றவள் ஒரு பெண் தான். நமது வாழ்வில் சகோதரியாக, தோழியாக, காதலியாக, மனைவியாக, மகளாக வாழ்வின் இறுதி வரை நம்மைச் சுற்றி பெண்கள் நிரம்பி உள்ளனர். நம் வாழ்வின் அந்திமக் காலங்களில் கூட மனைவியாக, மகளாக ஏன் ஒரு செவிலித் தாதியாக நமது வாந்திகளை துடைத்து, மூத்திரத்தை கழுவி, மலத்தைச் சுத்தம் செய்து கவனித்துக் கொள்பவளாக இருப்பவர்களும் பெண்கள் தான்.

பல பெண்கள் திருமண பந்தத்தில் நுழைந்ததும் தமக்கான கனவு, லட்சியங்கள், உறவுகள், வாழ்க்கை முறைகள், உணவு பழக்க வழக்கங்கள் என பலவற்றையும் மாற்றிக் கொள்கின்றனர். மாதவிடாய் காலங்களில் மாத மாதம் வலிகளை சுமக்கின்றனர். கருப்பக் காலங்களில் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு உடல் அளவிலும், உள்ள அளவிலும் துன்பத்தை அனுபவிக்கின்றனர். இப்போது எல்லாம் வேலைக்கும் போய் சம்பாதித்து பொருளாதார சுமைகளை பெண்களும் பகிர்ந்து கொள்ளத் தொடங்கிவிட்டனர்.

ஒரு பிள்ளையை பெற்றுத் தந்தும் அவளது உடல், உள்ளம், அழகு என அனைத்து சீர்குலைந்தும் விடுகின்றது. பிள்ளைப் பேற்றோடு அவளது சுமை இரட்டிப்பாகி விடுகின்றது. பிள்ளையை வளர்ப்பது, கணவன்மார்களை கவனித்து கொள்வது தொடங்கி பல பெண்கள் கணவன்மாருக்கு தொழில்களிலும் துணையாக இருக்கின்றனர். எல்லாம் போக இரவுகளில் படுக்கையையும் பகிர்கின்றனர்.

இத்தனை வலிகளையும், ரணங்களையும், தியாகங்களையும் சுமந்து கொண்டு அலையும் பெண்களை நமது சமூகம் எத்தனை வன்மத்துக்கு உள்ளாக்குகின்றன என்பதை என்றாவது ஒரு நாள் நாம் அறிந்திருக்கின்றோமா?

பெண் பிள்ளைகள் பிறந்ததுமே பலரும் ஒரு இரண்டாம் பட்ச மனோபாவத்தோடு தான் அவர்களை எதிர்நோக்குகின்றனர். காரணம் நம்மில் பலருக்கும் ஆண் பிள்ளைகள் வேண்டும், ஏனெனில் சமூகத்தில் அதிகாரம் செலுத்துவது தொடங்கி பொருளாதார வலிமைகள் உள்ளடங்கலாக அனைத்தையும் ஆண்கள் தான் அனுபவிக்கின்றோம். அதனால் தான் பெண்களை வளர்ப்பதைக் கூட பல பெற்றோர் தியாக மனோபாவத்துடன் செய்கின்றனர். அது போக ஒரு பெண் பிள்ளைக்கான குறைந்த பட்ச சுதந்திர வெளியும், பாதுக்காப்பும் மிகவும் குறைவானதாகவே இச் சமூகம் கொண்டிருக்கின்றது.

இந்த தேசத்தில் பெண் பிள்ளைகள் மீது திணிக்கப்படும் மரபு சார்ந்த நெறிமுறைகளை ஆண் பிள்ளைகள் மீது திணிப்பதில்லை. உடுத்துவது, உண்பது தொட்டு அனைத்தையும் என்றோ ஒருவன் எக்காலத்திலோ கூறி வைத்தவைகள் படியே நடத்தப்படல் வேண்டும் என நாம் நிர்பந்திக்கின்றோம். அது கூட பரவாயில்லை, பெண் பிள்ளைகளின் கல்வி, சிந்தனை போன்றவற்றில் கூட சுயமான சுயாதீனமான முடிவுகளை மேற்கொள்ள முடியாமல் திண்டாட வைக்கப்படுகின்றார்கள்.

அதனினும் கொடுமை, சமூகம் பெண்களை மிக முக்கியமான வியாபார பொருளாக மாற்றியமைத்துள்ளமை தான். சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள், சுதந்திரம் வாங்கி விட்டோம் என்கின்றோம், ஜனநாயக நாடு என்கின்றோம், சுமார் 60 கோடி பெண்களை உடைய இந்தியாவில் பெண்களின் சமூக பொருளாதார நிலை எந்தளவுக்கு உள்ளது என்பதை உற்று நோக்குங்கள்.

அனைத்து துறையிலும் பெண்களும் முன்னேறுகின்றார்கள் எனக் கூறிக் கொள்கின்றோம், அதாவது பெரிய மனது பண்ணி பெண்களுக்கு வாய்ப்பளித்துள்ளது போல பேசிக் கொள்கின்றோம். ஒரு லட்சம் ஆண்டுகளாக மனித சமூக பண்பாட்டு நாகரிக வளர்ச்சியில் பெண்களும் பங்காற்றி உள்ளார்கள் என்றிருக்கும் போது, அனைத்து நிலைகளிலும் பெண்கள் குறைந்தது கணிசமான பங்காவது இருக்க வேண்டாமா?

ஒன்றுமில்லை ! இந்திய பல்கலைக்கழங்களில் துணை வேந்தர்களாக எத்தனை பெண்கள் இருக்கின்றார்கள். அது கூட வேண்டாம், நமது பாராளமன்றத்தில் எத்தனை பெண் உறுப்பினர்கள் உள்ளார்கள் என எண்ணிப் பாருங்கள் மூன்றில் ஒன்று கூட கிடையாது. கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் ஒரு பெண் கூட பிரதமர் ஆகவில்லை. சர்வ வல்லமை படைத்த அரசியல் பொருளாதார ஜாம்பவான்களின் மகள்களாக, மனைவிகளாக, காதலிகளாக இருந்தால் மட்டுமே இந்த உயர்பதவிகளை தொட்டாவது பார்க்க இயலும் என்ற நிலை இருக்கின்றது. சுயமாக எந்த பெண்ணும் உயர் ஸ்தானங்களை அடைந்து விடும் நிலை என்பது கற்பனையிலும் இல்லை என்பது தான் நிஜம்.

சமூகத்தில் முக்கிய பங்காற்றிக் கொண்டிருக்கும் சினிமா மற்றும் விளையாட்டுத் துறையை எடுத்துக் கொள்வோம். கடந்த 75 ஆண்டுகால இந்திய சினிமா வரலாற்றில் கதாநாயகர்களின் காமுகிகளாக மட்டுமே பெண்கள் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளனர். விரல் விட்டு எண்ணிவிடக் கூடிய படங்களே பெண் கதாபாத்திரங்களை முன்னிலைப் படுத்தி வந்துள்ளது, அதிலும் கூட சொற்பமான அளவுக்குத் தான் பெண் படைப்பாளிகள் பங்காற்றி உள்ளனர். குறைந்தது மூன்றில் ஒரு பங்காவது பெண்கள் பெற்றிருக்க வேண்டுமே.

பல விருதுகளை அள்ளிய பெண் வீராங்கணைகள் முகவரியே இல்லாமல் ஆக்கப்பட்டுள்ளனர். பெண்களால் இயலாது என்ற மனோபாவத்தை சமூகமே தீர்மானித்து, அவர்களுக்கான வாய்ப்பை அளிக்காமலேயே கதையை முடித்துள்ளனர் என்பதே எதார்த்தம்.

ஆண்களில் கூட குறிப்பிட்ட சாதிக்குத் தான் இந்த பணம் கொழிக்கும் மத, சினிமா, விளையாட்டு வியாபார பதவிகள் என்றாகிவிட்ட நிலையில் பெண்களுக்கு இடமளிப்பார்கள் என நினைப்பது வடிக்கட்டின முட்டாள் தனம் தான்.

***

இன்று நெருக்கும் பொருளாதார சுமைகளால் தான் பெண்கள் பலரும் படிக்க வைக்கப்பட்டு, வேலைக்கு அனுப்பப்படுகின்றனர். பெண் தான் விரும்பும் துறையில் சாதித்து வெற்றியாளனாக வளர வேண்டும் என்றால் அவள் பல்வேறு பெற்றோர், உற்றார் , உறவினர்களின் சம்மதங்களை பெற்று பல தடைக்கற்களை தாண்ட வேண்டியுள்ளது. தன்னால் சாதிக்க இயலும் என அவளே நம்ப வேண்டிய துர்ப்பாக்கிய நிலையை எட்டவே காலங்கள் கரைந்து விடுகின்றன. காரணம் ஆணின் நிழலில் ஆணுக்கான தாசியாக இருப்பதே பெண்களின் பிறப்பின் கடமை என்றே கற்பிக்கப்பட்டு வருகின்றனர். பொது வெளிக்கு வந்தால் பலராலு பல இடங்களிலும் பெண்களை மீண்டும் வீட்டுக்குள் திருப்பி அனுப்பவே பெருங்கும்பல்கள் தீயாக வேலை செய்கின்றன.

அவர்களில் மிகப் பெரும்பான்மையோனோர் பெண்களை பாலியல் இச்சைக்கு பலியாக்க துடிக்கின்றனர். தனது அதிகார வரம்பை பயன்படுத்தி தனக்கு கீழுள்ள பெண்களை படுக்கை அறைக்குள் வீழ்த்த வேண்டும் என்ற பாலியல் வறட்சித் தன்மை நிரம்பியே காணப்படுகின்றது. குறிப்பாக பொருளாதார பலவீனமான பெண்களால் இத்தகைய தடைகளை தாங்கிக் கொள்ள இயலுவதில்லை. ஒன்று மானத்தை விற்க வேண்டும், அல்லது பொருளாதாரத்தை இழக்க வேண்டும் என்ற நிர்பந்தத்துக்குள் உள்ளாக்கப்படுகின்றனர். இந்த நிலை பெரிய தொலைக்காட்சி சேனல்கள், பத்திரிக்கைகள் தொடங்கி உள்ளூர் ஜெராக்ஸ் கடை, துணிக்கடை வரைக்கும் நீள்கின்றது.

இந்த மாதிரியான சந்தர்ப்பங்களில் பெண்களுக்கு உறுதுணையாக இருக்க வேண்டியவர்கள் உடனடியாக குடும்பத்தவர்கள், நண்பர்கள் தான். ஆனால் மானம் மண்ணாங்கட்டி என்ற கற்பனாவாதங்களாலும், போராடும் குணத்தை இழந்துவிட்ட சொரணைக்கெட்ட கோழைத்தனமான வாழ்வியல் சித்தாந்தகளாலும் அவர்கள் அந்த இடங்களில் நிராகரிப்பின் விளிம்புகளுக்குள் தள்ளப்படுகின்றனர். குடும்பத்தவர்கள் உதாசீனம் செய்யும் பட்சத்தில் பொது சமூகம் தான் முன் வந்து உதவ வேண்டுமல்லவா. காரணம் நாம் ஒன்றும் காட்டுமிராண்டி கால பாமரச் சமூகத்துக்குள் வாழவில்லை.

கற்றறிந்த தொலை தொடர்புகள் நிரம்பி வழிகின்ற ஜனநாயத்தையும், பகுத்தறிவையும் கொண்டிருக்கும் முன்னேற்றமான சமூகம். சமூகத்தின் அங்கத்தவர்கள் ஒருவர் பாதிக்கப்பட்டாலும் நீரில் எறிந்த கல்லால் எழுந்த அலைகள் போல அனைவரையும் அது பாதிக்கும் என்பதை உணர வேண்டும் தானே. ஆனால் இந்த பொது சமூகம் எப்படி பட்டது தெரியுமா? சுயநலமிக்கது உதவ முன்வராது உதவ முன்வரவில்லை என்றாலும் கூட பரவாயில்லை ஆழ ஆராயமல் நியாயம் பேசவும், பெண்களையே குற்றப்படுத்தவும் தொடங்கிவிடும்.

மும்பையின் காமாத்திபுராவுக்கோ, கொல்கத்தாவின் சோனாகாச்சிக்கோ போய் பார்த்தால் லட்சம் நாவல்கள் எழுதக் கூடிய அளவில் ஒவ்வொரு அபலைகளுக்கு பின்னாலும் ஆயிரம் ஆயிரம் கொடூரக் கதைகள் புதைந்திருக்கின்றன. ஆனால் நம் கண்களுக்கு தெரிவதோ பெண்ணின் உடல் மட்டுமே. அவர்களது வறுமையும், சமூக அவலங்களின் இடுக்குகளுக்குள் இடறி விழுந்து 15 வயதுக்குள்ளேயே வாழ்க்கை இழந்து தினம் தினம் குமுறிக் கொண்டிருக்கும் அப்பாவி பெண்களும் பெண்களை தேவமாதாவாக, சக்தியாக பூஜித்து பய பக்தியோடு வழிபட்டுக் கொண்டிருக்கும் இதே தேசத்தில் தான் இருக்கின்றார்கள்.  ஒரு சர்வ வல்லமை படைத்த ஜகன்மாதாவும் அவர்களின் மாதவிடாய் உதிரத்துக்குள் நுழைந்து கொண்டிருக்கும் ஆணாதிக்க லிங்கங்களை அறுத்துப் போட வந்த பாடில்லையே.

பிணந்தின்னி சமூகம் பெண் இறந்தாலும் புணர்ந்துவிட்டே புதைக்கும் சர்வ கொடூர மனோபாவத்தை உடைத்தெறிய இன்னும் எத்தனை அவதாரங்கள் இங்கு தோன்ற வேண்டுமோ. தோன்றும் அவதாரங்கள் கூட தம் குஞ்சுமணிகளை ஆட்டிக் கொண்டு அர்த்த ராத்திரி சாம பூஜைகள் கோரும் என்பது மட்டும் நிதர்சன உண்மை. ராணுவமே கற்பழித்தாலும் தகும் என்ற சட்டத்தை வைத்துக் கொண்டு அதற்கு எதிராகஊணுறக்கம் இல்லாமல் போராடிக் கொண்டிருக்கும் சர்மிளா போன்ற இரும்பு பெண்மணிகளின் தியாகங்கள் வீண் போகக் கூடாது. மீண்டும் ஒருமுறை முதல் பத்தியை வாசித்துப் பாருங்கள், உறங்குவோரையும், உறங்குவோர் போல நடிப்போரையும் வைத்துக் கொண்டு சமூக வளர்ச்சியையும் பெண்ணுரிமைகளையும் எவ்வாறு தான் நாம் அடையப் போகின்றோமோ.

எதோ அவ்வவ்போது ஒரு சிலரால் ஏற்படுத்தப்படும் அபாயச் சங்கு ஒலிப்புகளால் தில்லி மாணவி நிர்பயாவின் மரணத்தை போன்ற சம்பவங்களை மட்டும் முன்மொழிந்து போராடுவது போல பாசாங்கு செய்துவிடுகின்றோம். ஆனால் உண்மையில் நம் அருகே, நம் வீடுகளுக்குள் கூட நடைபெறும் குற்றங்களையும், அநியாயங்களையும் தட்டிக் கேட்கவே திராணியற்ற கோழைத்தனமான சமூகத்தில் தான் நாம் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்கின்றோம்.


- பிரக்ஞகன்

தமிழக ஜல்லிக்கட்டு போராட்டங்கள்


இன்றைய நவீன உலகம் அதி வேகமாகச் சுழன்று கொண்டிருக்கின்றது. ஒவ்வொரு நாளும் நமது வாழ்க்கை முறை மாறிக் கொண்டே வருகின்றது. புதிய புதிய கண்டுபிடிப்புக்கள் நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் பிரிக்க முடியாத அளவிற்கு வந்து சேர்கின்றன. இந்த அதி வேகச் சுழற்சியில் நாம் நமது பாரம்பரிய வாழ்க்கை முறைகளிலிருந்து நம்மை அறியாமலேயே விலகிச் சென்று கொண்டிருக்கின்றோம்.

பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் மனித வாழ்வில் ஒன்றும் புதியவை அல்ல தான். ஆண்டாண்டு காலமாகத் தலைமுறை தலைமுறையாக நமது வாழ்க்கை முறைகள் மாற்றம் கண்டே வந்திருக்கின்றன.

ஆனால், முன்பு நமது வாழ்க்கை முறைகள் மெது மெதுவாகவே மாற்றம் கண்டன. படிப்படியாக மெல்ல மெல்ல நன்மை தீமைகளை ஆராய்ந்து தான் சார்ந்த சமூகப் புவியியல் தேவைகளுக்கும், காலநிலை மாற்றங்களுக்கும் இடம் கொடுத்து புதிய மாற்றங்களை மனித சமூகங்கள் உள்வாங்கிக் கிரகித்துத் தன்னைத் தானே மாற்றி வந்தன. ஆனால் கடந்த சில பத்தாண்டுகளாக மேலை நாடுகளின் வழிகாட்டலோடு, பன்னாட்டு நிறுவனங்களால் திட்டமிடப்பட்டு உலக மக்களின் வாழ்வு செயற்கையாக கட்டமைக்கப்பட்டு வருகின்றன. இதன் மூலம்  இந்த மேலை நாடுகள் வியாபாரம் செய்ய வசதியாக புதிய புதிய சந்தைகள் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டு வருகின்றன.

இதற்காகவே ஜி-8 எனப்படும் வளர்ந்த நாடுகளான அமெரிக்கா, கனடா, ஜப்பான், ஜெர்மனி, இத்தாலி, பிரிட்டன், பிரான்சு, ஐரோப்பிய யூனியன் நாடுகள் வளரும் பிற உலக நாடுகளைத் தம் வளர்ச்சிக்காக அரசியல் சமூகப் பொருளாதார ரீதியில் கட்டுப்படுத்தி வருகின்றன. WTO மூலமாக மேலை நாடுகளால் உருவாக்கப்பட்ட GATT ஒப்பந்தங்கள் மூலமாக பணக்கார நாடுகள் ஏழை நாடுகளை சுரண்ட வருகின்றன.

வளரும் நாடுகளில் மக்களுக்காக உருவாக்கப்பட்ட பொது நிறுவனங்களையும், உள்கட்டமைப்புக்களையும், பொது நலத் திட்டங்களையும் அந்த நாடுகளின் அரசாங்கத்திடமிருந்து பிடுங்கி தனியார் நிறுவனங்களிடமும் (MNC's), தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்களிடமும் (NGO's) கொடுத்து வருகின்றனர். இந்த நாடுகளில் வாழ்கின்ற மக்கள் நலன்களைக் காக்கக் கூடிய அதிகாரங்களை அந்த நாட்டின் அரசாங்கங்களிடமிருந்து பறித்து விட்டு, வெறுமனே இந்தப் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு வசதியாக ஏற்படுத்தப்பட்டு வருகின்ற உலகச் சந்தையைப் பத்திரமாகக் கவனித்துக் கொள்ளும் பணியையே இந்த அரசாங்கங்களுக்குக் கொடுக்கும் புவியியல் தந்திரோபயம் என மோகன் தத்தா கூறுகின்றார்.

மேலை நாடுகளின் இந்தப் பொருளாதாரப் படையெடுப்பின் ஒரு பகுதியாகவே பல தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் இந்தியா போன்ற நாடுகளுக்குள் நுழைந்தன. இவர்களின் வேலைப் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்குத் தக்கவாறு அத்தனை வேலைகளிலும் ஈடுபடுவார்கள். அதாவது முதலில் தொண்டு செய்வதைப் போல வந்து, உள்நாட்டுச் சட்ட திட்டங்களையும், உள்நாட்டு அரசியல் அதிகாரங்களையும் தமக்கு ஏற்றார் போல மாற்றிக் கொண்டு ஒரு நீண்ட கால வேலைத் திட்டத்தைத் தொடங்குவார்கள்.

அதன் படி, பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகளில் தடையின்றித் தொழில் செய்ய வசதியாக ஒரு சந்தையை உருவாக்குவார்கள். அந்த நிறுவனங்களுக்குத் தடையாக ஏதுமிருந்தால், அவற்றை உள்நாட்டுச் சட்ட திட்டங்களையும், உள்நாட்டு அரசியல் அதிகாரங்களையும் கொண்டே தகர்த்தெறிவார்கள். ஒத்தக் கருத்துடைய உள்நாட்டுப் பங்காளிகளையும் தமக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள். அதன் மூலம் தங்கு தடையற்ற வர்த்தக சந்தையை உருவாக்குவார்கள்.

இந்த மேலை நாடுகளும், பன்னாட்டு நிறுவனங்களும் தமது தடையற்ற வரத்தக சந்தையை பாதுகாப்பதற்காக அந்தந்த நாட்டின் தேசிய அரசாங்கங்களைக் கொண்டு போலீஸ், ராணுவம் உட்பட அனைத்தையும் பலப்படுத்துவார்கள். அத்தகைய தடையற்ற சந்தையை எதிர்ப்போரை அந்தந்த நாட்டின் போலீஸ், ராணுவம் கொண்டே ஒடுக்குவார்கள் என ஹென்றி 'கிரோகஸ் கூறுகின்றார். 

அத்தகைய ஒரு நடவடிக்கையாகத் தான் இந்தியாவின் விலங்குகள் சார்ந்த சந்தையை தம் வசதிக்கேற்ப மாற்றுவதற்கு தடையாக இருக்கின்ற உள்நாட்டு கால்நடைகளையும், நாய் உட்பட பல்வேறு விலங்கினங்களையும், பயிரிட பயன்படும் விதைகளையும், பல்வேறு உள்நாட்டு பாரம்பரிய தொழில்நுட்பங்களையும் அழிப்பதும், அந்த இடத்தில் காப்புரிமை செய்யப்பட்ட தமது கால்நடைகளையும், விலங்குகளையும், விதைகளையும், தொழில்நுட்பங்களையும் விற்று லாபம் சம்பாதிப்பதே பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் குறிக்கோளாக இருக்கின்றது. 

உலகிலேயே அதிகளவு கால் நடைகளைக் கொண்டிருக்கும் நாடான இந்தியாவில் மட்டும், உலகின் பாதிக்கும் மேற்பட்ட எருமை மாடுகளும், கால் வாசி பசு மாடுகளும் இருக்கின்றன. இவற்றை நிர்மூலமாக்குவதன் மூலம் உலகில் அதிகம் பால் உற்பத்தி செய்யும், மாட்டிறைச்சி, தோல், எலும்புகள் ஏற்றுமதி செய்யும் இந்திய சந்தையை கபளீகரம் செய்து கொள்ளை லாபமீட்ட எத்தனிக்கின்றன பன்னாட்டு நிறுவனங்கள்.

உலகமயமாதல், புதிய தாராள பொருளாதாரம், தடையற்ற வர்த்தகம் என்ற சித்தாந்தங்கள் எல்லாம் சாதாரண மக்களின் கைகளிலில் அதாவது 85 % இந்தியர்களின் கைகளில் இருக்கின்ற கால்நடை செல்வத்தை கொள்ளையடிக்கும் திட்டம் இல்லாமல் வேறென்னவாக இருக்க முடியும் சொல்லுங்கள்.

அதில் ஒரு சிறுதுளி தான் அமெரிக்க சார்புடைய PeTA போன்ற விலங்குகள் நலன் சார்ந்த தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் நாட்டு மாடுகள் சார்ந்த விளையாட்டுக்களை ஒழித்து விட மிகத் தீவிரமாக பணியாற்றி வருகின்றனர். இதன் பின்னணியில், பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் கொள்ளையடிக்க ஏதுவாக புதிய சந்தையை தயார்படுத்தும் திட்டமே ஒளிந்திருக்கின்றது.

*

கடந்த 8-ம் தேதி சென்னை மெரினாவில் நடைபெற்ற இளைஞர் பேரணி தான் ஜல்லிக்கட்டு போராட்டத்தின் முதல் வித்து. சில நூறு மாணவர்களே பங்கேற்றிருந்த இப் பேரணியில் சென்னையை சேர்ந்த கல்லூரி மாணவர்களும், இளைஞர்கள் கலந்து கொண்டிருந்தனர். 

அலங்காநல்லூரில் ஊர் பொது மக்களும், மாணவர்களும் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவாக போராடத் தொடங்கினர். இப் போராட்டத்தை காவல் துறையினர் வலுக்கட்டாயமாக கலைத்தனர்.

ஜனவரி மாதம் 17-ந் தேதி காலை 8 மணியளவில் வெறும் 100 மாணவர்கள் ஒன்று கூடி  ஒன்று கூடி சென்னை மெரினாவில் போராடத் தொடங்கினார்கள். இந்த மாணவர்கள், மற்றும் இளைஞர்கள் எல்லோரும் சமூக ஊடகங்கள் மூலமாக விடப் பட்ட கோரிக்கையை அடுத்தே சென்னை மெரினா கடற்கரையில் ஒன்று திரண்டனர். அதற்கு அப்புறம், பெண்கள், குழந்தைகள், பெரியோர், முதியோர் என சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரிவு மக்களும் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவாக சென்னை மெரினா நோக்கி லட்சக்கணக்கான மக்கள் திரண்டனர். இதனைதமிழ்நாடு முழுவதுமே, ஆயிரக் கணக்கான மக்கள், எந்தவொரு அரசியல் சார்பும் இல்லாமல் ஜல்லிக்கட்டுக்கான தடையை நீக்க வேண்டி போராடினர். சென்னை மாநகரத்தின் மெரினா கடற்கரையில் திரண்டு போராடினர். ஆனால், உண்மையைச் சொல்லப் போனால், மதுரை, திருச்சி, ஈரோடு, சேலம், கோயம்புத்தூர் என பல ஊர்களிலும் போராட்டங்கள் நடந்தன.

இந்தப் போராட்டத்தில் பங்கேற்ற இளைஞர்கள் தாமாகவே முன் வந்து போராட்டங்களில் கலந்து கொண்டோருக்கு நீர் வழங்கினர், சாப்பாடு தந்தனர், கழிப்பிட வசதிகளை ஏற்படுத்தினர், குப்பைகளை அகற்றினர். இந்த போராட்டத்தில் பொது மக்களுக்கு எவ்வித தொந்தரவும் ஏற்படாமல் பார்த்துக் கொண்டனர். போராட்டங்களில் இரவு பகல் பாராமல், பங்கேற்றனர், தொண்டூழியம் செய்தனர்.

போராட்டங்களின் ஓரங்கமாக தமிழர் பண்பாட்டை வெளிப்படுத்தும் விதமாக சிலம்பாட்டம், தெரு நாடகம், ஆடல்கள், பாடல்கள் என பல நிகழ்ச்சிகளையும் நடத்தினர். அது மட்டுமின்றி ஜல்லிக்கட்டு குறித்த விழிப்புணர்வு பரப்புரையையும், ஜல்லிக்கட்டு தமிழர் வரலாற்றில் தோன்றிய விதம், வளர்ந்த விதம், சிந்து சமவெளி தொட்டு சங்ககாலம் முதல் இன்று வரை தடையின்றி நடைபெற்று வருவது பற்றியும் பலர் பேசினர். ஜல்லிக்கட்டு சார்ந்த கிராம பொருளாதாரம் மற்றும் சுற்றாடல் பயன்களைப் பற்றியும் விவரித்தனர். அது மட்டுமின்றி பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் எவ்வாறு தெற்காசியாவின் நாட்டு மாட்டு இனங்களை அழித்துவிட்டு அதற்கு பதிலாக வெளிநாட்டுப் பசுக்களை பரப்பும் வேலையில் ஈடுபட்டு வருகின்றன எனவும், அதற்கு நம் நாட்டு மத்திய மாநில அரசுகள், தன்னார்வ அமைப்புகள், பன்னாட்டு அமைப்புகள் துணை போவதைப் பற்றியும் பேசினர். ஜல்லிக்கட்டு பற்றி ஒன்றுமே அறிந்திராத இன்றைய தலைமுறையினருக்கு அது புதிதாகவும், பாடமாகவும் இருந்தது எனலாம்.

நாள் ஒரு மேனியும் பொழுது ஒரு வண்ணமுமாக சென்னையில் குவியத் தொடங்கிய மக்களின் தொகை பல லட்சங்களைத் தொடத் தொடங்கியது. ஏற்கனவே கடந்த ஜனவரி 14, 15, 16 தேதிகள் பொங்கல் திருவிழா விடுமுறை என்பதாலும், அத்தோடு ஜனவரி 17-ம் தேதியை எம்.ஜி.ஆரின் நூறாவது பிறந்தநாள் என்பதால் விடுமுறையாக அறிவித்திருந்ததாலும், பலரும் தங்கு தடையின்றி சென்னை மெரினா கடற்கரையில் குவியத் தொடங்கினர். அத்தோடு போராட்டம் வலுவடைந்ததால் சென்னையைச் சேர்ந்த 30-க்கும் அதிகமான கல்லூரிகள் விடுமுறை அறிவித்தன. அதனைத் தொடர்ந்து தனியார் பள்ளிகளும் விடுமுறை அறிவித்தன. பல இளைஞர்கள் அலுவலகங்களுக்கு வராமல் போனதால் பல ஐடி நிறுவனங்களும், வேறு பல தனியார் நிறுவனங்களும் விடுமுறை அறிவித்தன.

போராட்டங்களில் ஈடுபட்டிருந்த இளைஞர்கள் பல்வேறு சிறு சிறு குழுக்களாக வகுத்துக் கொண்டு போராட்டங்களை கட்டுக் கோப்பில் வைத்திருந்தனர். அதே சமயம் இப் போராட்டக் களத்திற்குள் இணைய நினைத்த அரசியல் கட்சிகளையும், சினிமா நட்சத்திரங்களையும் ஒதுங்கி இருக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டனர். பல்வேறு அரசியல் கட்சிகள் தமது ஆதரவை நல்கின. ப் போன்றே திருச்சி, கோவை, மதுரை, சேலம், புதுவை போன்ற நகரங்களிலும் தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் போராட்டங்கள் தொடர்ந்து நடத்தப்பட்டன.

ஜல்லிக்கட்டை நடத்தியே தீருவோம் என மாணவர்கள் குறிப்பாக ஜல்லிக்கட்டோடு நேரடியாகத் தொடர்பில்லாத நகரப் புற இளைஞர்கள் கூட களத்தில் இறங்கியதால் மத்திய, மாநில அரசுகளுக்கு பெரும் நெருக்கடியைக் கொடுக்க ஆரம்பித்தது.

*

தமிழ்நாட்டில் ஒவ்வொரு பொங்கல் திருவிழாவின் போது விளையாடி வருகின்ற தமிழர்களின் பாரம்பரிய விளையாட்டுக்களில் ஒன்று ஜல்லிக்கட்டு. இவ் விளையாட்டுகளில் காளைகளைத் தமிழர்கள் கொடுமை செய்வதாகக் கூறி இவ் விளையாட்டை தடை செய்ய வேண்டி PeTA மற்றும் அதன் உள்ளூர் பங்காளிகளான  AWBI, போன்ற விலங்குகள் நல அமைப்புகளும், மேனகா காந்தி போன்ற தீவிர விலங்குகள் நல ஆர்வலர் என்ற போர்வையில் இயங்கி வருகின்ற வலதுசாரி அரசியல்வாதி உட்பட பலரும் சேர்ந்து கொண்டு, கடந்த 2006 முதல் பல்வேறு வழக்குகளைப் போட்டு கடும் முயற்சியில் ஈடுபட்டனர். ஆனால், ஒவ்வொரு முறையும் தமிழக அரசு நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்து, சில நிபந்தனைகளுக்கு உள்பட்டு ஜல்லிக்கட்டை நடத்தி வந்தது. அதனால் தான் கடந்த 2009-யில் "தமிழ்நாடு ஜல்லிக்கட்டு ஒழுங்குமுறை சட்ட"த்தையும் கொண்டு வந்தது.

கடந்த 2011-ல் ஆண்டு பீட்டா சார்பாக பாஜக எம்.பி ஹேமா மாலினி விடுத்த கோரிக்கையை அடுத்து, அன்றைய காங்கிரஸ் மத்திய அரசில் வனம் மற்றும் சுற்றுச் சூழல் அமைச்சராக இருந்த தமிழின விரோத ஜெய்ராம் ரமேஷ் மேலும் ஓர் அறிவிக்கை பிறப்பித்தார். காட்சி விலங்குகள் தடைப் பட்டியலில் "காளை"யை புதிதாகச் சேர்த்து, விலங்குகள் வதை சட்டம் (PCA) பிரிவு 22 ன் கீழ் ஆணையும் இட்டார். அந்த பட்டியலில் உள்ள மற்ற விலங்குகள் சிங்கம், புலி, சிறுத்தை, கரடி, குரங்கு. இந்த பட்டியலில் வேண்டுமென்றே காளையும் இணைக்கப்பட்டது.

இந்த அறிவிக்கை வைத்துக் கொண்டு, AWBI அமைப்பின் ராதா ராஜன், PETA அமைப்பும் உச்ச நீதிமன்றத்தில் வழக்குப் போட்டனர். அவ் வழக்கில் CUPA, FIAPO, மற்றும் மேனகா காந்தியின் PFA ஆகிய அமைப்புகளும் நீதிமன்றம் சென்றன.

இதன் விளைவாக, 2014-ல் ஜல்லிக்கட்டை நிரந்தரரமாக தடை  செய்தது உச்சநீதிமன்றம். அதன் பின் மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்த பாஜக இதுவரை ஜல்லிக்கட்டை நடத்தவிடாமல் பார்த்துக் கொண்டது.

*

இந்தியக் கண்டம் முழுவதும் வாழ்ந்த ஆதி தமிழர்கள் காளைகளை பேணிப் பாதுகாத்து வந்திருக்கின்றனர். ஏறத்தாழ 4000 ஆண்டுகளுக்கு முன் சிந்துசமவெளி திராவிட பண்பாட்டு வாழ்விடங்களில் ஜல்லிக்கட்டு என்றழைக்கப்படும் ஏறுதழுவல், மஞ்சுவிரட்டு விளையாடி இருக்கின்றனர்.

இதனை சங்க இலக்கியங்கள் ஏறு தழுவல் என பாடுகின்றன. கலித்தொகை, பெரும்பாணாற்றுப்படை என பரவலான இலக்கிய படைப்புகளில் ஏறு தழுவுதலை பற்றிய செய்திகள் உள்ளன.

நீலகிரி மாவட்டம் கோத்தகிரி பக்கத்தில் கரிக்கையூர் மலைக்குகைகளில் கண்டறியப்பட்ட மிகப் பழமையான குகை ஓவியங்களில் ஜல்லிக்கட்டு வரையப்பட்டுள்ளது. அதே போல மதுரை மாவட்டம் உசிலம்பட்டி உள்பட தமிழகம் எங்கும் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் பழமையான 15 மலைக்குகை ஓவியங்களில்  ஜல்லிக்கட்டுக்கான சான்றுகளை தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர் காந்திராஜன் கண்டறிந்துள்ளதை அவருடைய "ஜல்லிக்கட்டு, ஏறுதழுவல்: தொன்மம், பண்பாடு, அரசியல்" என்ற புத்தகத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

1920-களில் ஹரப்பா பகுதியில் நடத்தப்பட்டு ஆய்வில் காளை உருவங்கள் கொண்ட எண்ணற்ற திராவிட பண்பாட்டுச் சின்னங்கள் கிடைத்தன. சிந்துவெளி நாகரிகம் சார்ந்த முத்திரை ஒன்றில் ஒரு காளை உருவமும் அதை அடக்க முயலும் வீரரை அக்காளை தூக்கி எறிவதும் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. மிகப் பழங்காலம் தொட்டே ஏறுதழுவல் வழக்கத்தில் இருந்தது என்று ஐராவதம் மகாதேவன் போன்ற அறிஞர்கள் கருத்துத் தெரிவித்துள்ளனர். 

ஆனால் சிந்து சமவெளியில் நிறைய காளை உருவங்கள் இருக்கின்றனவே தவிர ஆரியர் போற்றும் அஸ்வம் எனப்படும் குதிரைகள் பற்றி ஒரு குறிப்பும் இல்லை. ஆரியர்களின் ரிக் வேதத்தில் குதிரைகள் மட்டுமே நூற்றுக்கணக்கில் இடம்பெற்றுள்ளன. 

இதனால் கடுப்படைந்த இந்து தேசியவாதிகள் சிந்து சமெவளியில் கிடைத்த சின்னங்களில் ஒன்றில் காணப்பட்ட காளையின் உருவத்தை உருமாற்றிக் கடந்த 2000-யில் ராஜாராம், நட்வார் ஜா என்ற போலி ஆய்வாளர்கள் துணையோடு காளையை குதிரையாக காட்டி, சிந்துசமவெளி ஓர் ஆரிய நாகரிகம் என நிறுவ முயன்றார். ஆனால், அவருடைய திருட்டுத் தனத்தை கண்டறிந்து தோலுரித்துக் காட்டினர் ஸ்தீவ் பார்மர், மிக்கேல் விட்சல் என்ற மேனாட்டு அறிஞர்கள். அதுமட்டுமில்லை சிந்துசமவெளியில் கிடைத்த காளை மாட்டு உருவச் சின்னங்கள் நம் தமிழகத்தில் காங்கேயம் பகுதியில் காணப்படும் காளைகளை ஒத்திருப்பதைப் பலரும் கண்டு அதிசயித்திருக்கின்றனர். அத்தகைய பெருமை வாய்ந்த சிந்துசமவெளி நாகரிகம் குறிப்பாக தமிழருடையது என ஆணித் தரமாக சொல்லியதே இந்தக் காளைகள் தான்.   

*

ஏன் ஜல்லிக்கட்டுக்கு எதிராக இந்துத்வா கொள்கையை பின்பற்றுவோர் மிக வன்மத்தோடு செயல்படுகின்றனர் என்ற கேள்வி எழலாம்? மேனகா காந்தி, ராதா ராஜன், பூர்வா ஜோஷிபுரா, போன்றோரது கருத்துக்களை மிக ஆழமாக ஆய்ந்தால் அதற்கான விடை தானாகவே கிடைக்கும். 

ராதா ராஜன் என்பவர் தான் இந்திய விலங்குகள் நலவாரியத்தின் தலைவர்களில் ஒருவர். தொடக்கம் முதலே ஜல்லிக்கட்டுக்கு எதிராக மிகத்தீவிரமாக செயல்பட்டு வருகின்றவர். இவரே பல முறை ஜல்லிக்கட்டுக்கு தடை கோரி நீதிமன்றம் சென்றவர். இவர் தீவிர இந்துத்வா ஆதரவாளரும் கூட. விஜயவாணி என்கிற இணையதளத்தைத் தொடங்கி தொடர்ந்து தமிழ்விரோதக் கட்டுரைகளை எழுதி வருகிறார். இவர் தி வையர் இணையதளத்தில் எழுதிய கட்டுரையில் ஜல்லிக்கட்டு தமிழர்களின் பாரம்பரியம் இல்லை, சிந்து சமவெளியில் ஜல்லிக்கட்டு சித்தரிக்கவில்லை, சிந்து சமவெளிக்கும் தமிழர்ருக்கும் தொடர்பில்லை என்கிறார், அத்தோடு உலகப் புகழ்பெற்ற கல்வெட்டு அறிஞர் ஐராவதம் மகாதேவன் சிந்து சமவெளி சின்னத்தில் இருப்பது ஜல்லிக்கட்டு தான் எனக் கூறுவதைக் கூட இவர் புறந்தள்ளுகின்றார். கடைசியில் அதாவது 1893 முதல் தான் ஜல்லிக்கட்டு விளையாடப்பட்டு வருவதாகவும் பொய்யுரைக்கிறார்.

ஜல்லிக்கட்டு தடைக்கு காரணமான மற்றொருவர் பூர்வா ஜோஷிபுரா என்ற இந்த பெண்மணி தான் பீட்டா அமைப்பின் இந்திய தலைமை நிர்வாகி ஆவர். அமெரிக்காவில் பிறந்த இவர் இந்தியாவில் பீட்டா அமைப்பை நடத்தி வருகின்றார். வழங்கப்பட்டுள்ளது. முனிஸ்ரீ தருண் சாகர் மகராஜ்ஜி  என்கிற தீவிர இந்துத்வா கொள்கையுடைய ஜைன சாமியார் கடந்த 2014-ல் ஜல்லிக்கட்டுக்கு தடை வாங்கித் தந்ததற்காக பூர்வா ஜோஷிபுராவுக்கு தருண் கிராந்தி விருதை வழங்கினார். கிரண் பேடி, பாப ராம்தேவ், மோகன் பகவத், கௌதம் அடானி, அனில் அம்பானி போன்றோர் இந்த சாமியாரின் முக்கிய பகதர்கள் ஆவார்கள்.

பீட்டா அமைப்பைப் பற்றி சொல்ல வேண்டுமானால் “விலங்குகளை நன்முறையில் நடத்த விழைகின்ற மக்கள் (People for the Ethical Treatment of Animals)" என்ற முழுப்பெயரை உடைய இவ் நிறுவனம், 1980 ஆம் ஆண்டு இங்ரிட் நெவ்கிரிக் (Ingrid Newkirk) மற்றும் அலெக்ஸ் பச்சேகோ (Alex Pacheco)  ஆகிய இருவரால் அமெரிக்காவில் தொடக்கப்பட்டது. இந்த பீட்டா அமைப்பு உலகம் முழுவதும் விலங்குகள் நலனுக்காக போராடுவதாக சொல்லி பெரும் பிரபலங்கள் முதல் சாதாரண மக்களிடம் வரை பணத்தைக் கறந்து கொண்டு கொள்ளை லாபம் அடைந்து வருவது தனிக் கதை.

ஜல்லிக்கட்டு தடைக்கு முனைப்புக் காட்டிய மற்றுமொரு அமைப்பு PFA (Peoples For Animal). போராட்டங்களில் ஈடுபட்டவர்களோ, ஊடகங்களோ இவ் அமைப்பு பற்றி வாய் திறக்கவேயில்லை. இந்த அமைப்பை நடத்தி வருபவர் பெண்கள், குழந்தைகள் நல மத்திய அமைச்சரும், பாஜக-வின் மூத்த அரசியல்வாதியுமான மேனகா காந்தி ஆவார். மேனகா காந்தி ஜல்லிக்கட்டு மேற்கத்திய கலாச்சார இறக்குமதி, அதற்கு பாஜக எப்போதுமே எதிராக செயல்படும் என பரப்புரை செய்து வருகின்றவர்.

வட இந்திய பண்பாடு தான் ஒட்டு மொத்த இந்தியாவின் அடையாளம், மற்ற பண்பாடுகளை ஒழித்துக் கட்ட வேண்டும் என்பதுவே இவர்களின் ஆழ்மன உணர்வாக உள்ளது. இதற்காக ஜல்லிக்கட்டு உள்பட பல திராவிட பண்பாட்டு அடையாளங்களை ஒழித்துக் கட்ட பன்னாட்டு அமைப்புகளோடு செயல்பட்டு வருகிறார்கள். ஆக, பாஜக, காங்கிரஸ் ஆகிய இரு கட்சியைச் சேர்ந்தவர்களுமே ஜல்லிக்கட்டு தடைக்கு  தீவிரமாகவே இருந்துள்ளனர்.

*

ஐரோப்பியர் வருகைக்கு முன்னர் இந்தியக் கண்டத்தில் 200-க்கும் அதிகமான நாட்டு மாடு இனங்கள் இருந்திருக்கின்றன. ஆனால் இன்று வெறும் 30 இனங்களே இருப்பதாகச் சொல்லுகின்றனர். 

ஒரு காலத்தில் தமிழகம் முழுவதும் ஜல்லிக்கட்டு அனைத்துச் சமூகங்களாலும் நடத்தப்பட்டு வந்திருக்கின்றன. ஆனால், அவை காலப் போக்கில் ஒரு சில ஊர்களில் மட்டும் அதுவும் அந்த ஊர் மக்களின் விடா முயற்சியால் இன்று நடத்தப்பட்டு வருகின்றன. இன்று சித்தூர் முதல் குமரி வரை ஜல்லிக்கட்டு நடக்கின்ற ஊர்களில் மட்டுந்தான் நாட்டு மாடு இனங்கள் ஓரளவுக்குப் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகின்றன. இன்று தமிழகத்தில் காங்கேயம், புளிக்குளம், மலை மாடு, உம்பளச்சேரி, பருகூர் என ஆறே ஆறு நாட்டு மாடு ரகங்களே இருக்கின்றன எனவும், ஆலம்பாடி உள்பட நூற்றுக்கணக்கான ரகங்கள் அழிஞ்சே போய்விட்டதாக எழுதுகின்றார் ஜல்லிக்கட்டு ஆர்வலர் ஹிமாகிரண் அனுகூலா.

ரேக்ளா, ஜல்லிக்கட்டு, கம்பாளா என மாடுகள் சார்ந்த விளையாட்டுகள் தடையால் அதில் பயன்பட்டு வந்த லட்சகணக்கான மாடுகள் அடிமாட்டுக்கு விற்கப்பட்டு வருகின்றன. ஏழை விவசாயிகளிடம் குறைந்த காசுக்கு தரகர்களால் இவை வாங்கப்பட்டு, மாட்டுக் கறி இறைச்சியாக வளைகுடா நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதியாகின்றன. இந்த ஏற்றுமதி தொழில் ஈடுபட்டு வருபவர்களே மத்திய அரசியல் கட்சிக்காரர்களே என்பது தனிக்கதை.

*

ஆனால், ஜல்லிக்கட்டு போட்டிகளின் சில சந்தர்ப்பங்களில் மிளகாய் தூள் தூவுவது, சாராயம் பருக்குவது, போன்றவைகள் இடம்பெறவே இல்லையென சொல்லிவிட முடியாது.

அதே போல ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட விதிகளுக்கு உள்பட்டு வீரர்களுக்கும், பார்வையாளர்களுக்கும் பாதுகாப்பான சூழலில் ஜல்லிக்கட்டு பெரும்பாலான சமயங்களில் நடைப்பெற்றதில்லை என்கிற குற்றச்சாட்டை நம்மால் முழுமையாக புறந்தள்ளிவிட இயலாது. காளைகளை அடக்க முயன்று பலர் இறந்திருக்கின்றனர். வேடிக்கைப் பார்க்க போன பலர் காயமடைந்தும் உள்ளனர் என்பதும் உண்மை தான்.

கடந்த 2009-2014 ஆகிய ஆண்டுகளில் நடைப்பெற்ற ஜல்லிக்கட்டு போட்டிகள் தான் ஒழுங்கமைப்பட்டு நேர்த்தியாக விதிகளுக்கு உள்பட்டு அரசின் மேலபார்வையில் நடத்தப்பட்டன. அதிலும் கூட சில ஊர்களில் சிலரது விதிமீறல்கள் தான், ஜல்லிக்கட்டை தடை செய்ய துடித்த விலங்குகள் நல அமைப்பினருக்கு வாய்ப்பாக அமைந்தது என்பதை நாம் புரிந்து கொண்டால் மட்டுமே எதிர்காலத்தில் ஜல்லிக்கட்டுப் போட்டிகளை எவ்வித சிக்கலில்லாமல் நடத்த முடியும்.

*

ஒரு சில ஆண்டுகளுக்கு முன் ஸ்பெயின் முழுவதிலும் எருதுச் சண்டைக்கு தடை கொண்டு வர விலங்குகள் நல அமைப்புக்கள் போராட்டத்தில் குதித்தன. ஒரு கட்டத்தில் ஸ்பெயின் உச்சநீதி மன்றத்திற்கு வழக்கு சென்றது.

ஆனால், ஸ்பெயின் உச்சநீதிமன்றமோ எருதுச் சண்டை தடை சட்டவிரோதமானது எனவும். கலை, பண்பாட்டு சார்ந்த விசயங்களை தடுக்கக் கூடாது எனவும், ஜல்லிக்கட்டு அந்நாட்டின் பாரம்பரிய அடையாளம் எனவும் உத்தரவிட்டது. ஸ்பெயின் அரசும் அதை பண்பாட்டு பாரம்பரிய அடையாளம் என அறிவித்து சட்டமியற்றியது.  அப்படிப் பட்ட எருதுச் சண்டைக்கு எதிராக பீட்டா போன்ற அமைப்புகள் மட்டுமில்லை, ஐரோப்பிய யூனியன் கூட கேட்கத் தயங்குமளவிற்கு, ஸ்பானியர்கள் எருதுச் சண்டையை தடை செய்ய முடியாது என தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டனர். ஏனெனில் தேசிய அரசாங்கம் ஸ்பானியர்கள் கையிலிருக்கின்றது. அதனால் அவர்களுடைய பண்பாட்டை அவர்களால் பேண முடிகின்றது.

இந்தியாவிலோ தமிழர்கள் சிறுபான்மையினர். ஆனால், ஜல்லிக்கட்டு மட்டுமில்லை நமது மொழியை, நமது பண்பாட்டை, நமது மண்ணை நம்மால் தமிழ்நாட்டளவில் கூட பேண முடியாமல் திணறுகின்றோம் என்பது தான் வருத்தமளிக்கின்றது.

*

ஜல்லிக்கட்டு ஆதரவுப் போராட்டக் களத்திலிருந்த இளைஞர்கள் ஓ. பன்னீர்செல்வத்தை நேரில் சந்திக வருமாறு வேண்டுகோள் விடுத்தனர். போராட்டக் குழுவினர் காட்சி விலங்குகள் தடைப் பட்டியலிலிருக்கும் காளையை நீக்கவும், விலங்குகள் வதை தடைச் சட்டத்தை திருத்தி உடனடி சட்டத் தீர்வை மத்திய அரசு ஏற்படுத்தவும் கோரினர். தமிழக முதல்வர் ஓ. பன்னீர்செல்வம் இதனை இந்திய பிரதமர் நரேந்திர மோதியிடம் எடுத்துச் சென்ற போது, தடைப் பட்டியலிலிருக்கும் காளையை நீக்கவோ, உடனடி சட்டம் கொண்டு வரவோ முடியாது என நழுவிக் கொண்டார். உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு இருப்பதால், அதில் தலையிட விரும்பவில்லை எனச் சொல்லிவிட்டார்.

இதனால் ஜல்லிக்கட்டு வழக்கில் இடைக்கால தீர்ப்பு வழங்க உச்சநீதிமன்றத்திடம் வழக்கறிஞர்கள் கோரிக்கை வைத்தனர். ஆனால் தீர்ப்பு எழுதப்பட்டு வருவதால் இடைக்கால தீர்ப்பு வழங்க முடியாது என உச்சநீதிமன்றம் மறுத்துவிட்டது.

அதையடுத்து மத்திய அரசின் ஆலோசணைப் படியும், பிற வழக்கறிஞர்களின் கலந்தாலோசணைக்குப் பிறகு தமிழக முதல்வர் ஓ. பன்னீர்செல்வம் ஜல்லிக்கட்டுக்கான புதிய சட்ட வரைவைக் கொண்டு வர முடிவு செய்தார். அதன் படியே போராட்டத்தையடுத்து ஜல்லிக்கட்டு நடத்த வகை செய்வது தொடர்பான அவசர சட்டத்தை தமிழக அரசு கடந்த 21-ம் தேதி பிறப்பித்தது. இந்தச் சட்டத்திற்கு மத்திய உள்துறை, சுற்றுச்சூழல்துறை, சட்டத்துறை அனுமதி அளித்தது. பின்னர் ஜனாதிபதியும் ஒப்புதல் அளித்த பிறகு, தமிழக கவர்னர் அவசர சட்டத்தை பிறப்பித்தார். ஆனால் போராடிய மாணவர்கள் நிரந்தர சட்டம் வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைத்தனர்.

எங்கே இந்த போராட்டங்கள் மிகத் தீவிரமடைந்து ஜல்லிக்கட்டையும் கடந்து மற்ற சமூக பொருளாதார பிரச்சனைகளை நோக்கி நகருமோ என்ற அச்சம் ஏற்பட்டதன் விளைவோ என்னவோ,  ஜனவரி 23-ந் தேதி மாநில அரசு புதிய சட்டத்தைக் கொண்டு வரவும், மத்திய அரசும் ஜல்லிக்கட்டுக்கு அது போட்டிருந்த முட்டுக்கட்டைகளை தளர்த்திக் கொண்டு ஜல்லிக்கட்டு நடக்க வழி விட்டு ஒதுங்கியுள்ளது.

இந்த போராட்டங்களால் ஜல்லிக்கட்டு மீதான தடை நீங்கியது மட்டுமின்றி, பாரம்பரிய பொருளாதாரம் சார்ந்த ஒரு விழிப்புணர்வும் மக்களிடையே ஏற்படத் தொடங்கியுள்ளது. பாரம்பரிய பொருளாதாரங்களை அழித்து அதன் மேலே ஒரு வணிக சந்தையை உருவாக்க எத்தனிக்கும் பன்னாட்டு அளவிலான சமூக பொருளாதார அரசியலையும், கால்நடை சார்ந்த பாரம்பரிய வரலாற்று தொடர்புகளையும் நோக்கி நமது பார்வையை திருப்புவதற்கான காலம் கனிந்துள்ளது.

இன்று தமிழகத்தில் ஏற்பட்டுள்ள இளைஞர்கள் எழுச்சி வெறும் ஜல்லிக்கட்டுக்காக மட்டும் கூடிய கூட்டமாக தோன்றவில்லை பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு சாதகமாக  மத்திய மாநில அரசுகளால் தமிழ் மண் தொடர்ந்து சுரண்டப்பட்டும், ஏமாற்றப்பட்டும், வஞ்சிக்கப்பட்டும் வருகின்றமையின் ஒட்டுமொத்த மனக்குமுறல்கள் தான் இன்று ஜல்லிக்கட்டு என்ற ஒற்றைப் பண்பாட்டு அடையாளத்தின் மூலம் வெளிப்படுத்தப்படுவதாகவே கருத முடிகின்றது.

இந்த எழுச்சி இனிவருங்காலங்கில் தொடர்ந்து வெளிபடுத்தப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கும் என்றே தோன்றுகின்றது. அதனால் தான் என்னவோ மத்திய மாநில அரசுகள், மிக அவசரம் அவசரமாக மாணவர் போராட்டங்களை காவல் துறையினரை ஏவி ஒரு முடிவுக்கு கொண்டு வந்தனர் என்றே தோன்றுகின்றது.


- பிரக்ஞகன்